Recensie

Lara Croft heeft last van postkoloniaal schuldgevoel in laatste Tomb Raider

Game-recensie Shadow of the Tomb Raider, de laatste game over actieheldin Lara Croft, speelt lekker, is meeslepend, maar diept haar motieven te weinig uit.

Shadow of the Tomb Raider plaatst Lara Croft in de Mexicaanse jungle.

We zien ze maar zelden in de shooter-spellen, krachtige vrouwen in de hoofdrol die schieten, vechten en niet onderdoen voor hun mannelijke tegenhangers. Lara Croft, ooit gevierd om haar borsten en billen, is er een. In het laatste deel van het ‘tweede tijdperk’ van de Tomb Raider-games volgen we de jonge archeologe tijdens haar expeditie naar Mexico en Peru. Met Shadow of the Tomb Raider zetten producenten Eidos Montréal en Crystal Dynamics de succesformule van de reboot uit 2013 voort, maar met een aantal vernuftige spelopties om de game ook voor meer ervaren spelers interessant te maken.

Zo kan Lara voor het eerst steil omhoog tegen een wand op klimmen, een uitgebreid assortiment wapens kopen en zich met modder camoufleren, om zo letterlijk in de schaduwen te verdwijnen. Lara beweegt daarbij soepel en dat zorgt voor een fijne speelervaring.

Daarnaast heeft deel drie meer weg van een ‘sandbox’, die we ook al in Rise of the Tomb Raider zagen. Dat houdt in dat je als speler mag ronddwalen op plekken zoals het jungledorpje Paititi. Daar ben je vervolgens ‘vrij’ om missies aan te gaan, zoals het redden van een gevangengenomen rebel. Met vrijwel iedere dorpsbewoner kun je een praatje maken, al doen die interacties soms wat mechanisch en houterig aan. Toch zijn het leuke extra’s die de speler vrijheid geven om zelf de grafisch prachtig vormgegeven wereld van Croft te ontdekken.

Het verhaal is wat rommelig. Lara krijgt opnieuw te maken met Trinity, een geheime militante organisatie die de wereldorde wil opschudden. Trinity wordt daarbij geholpen door de mysterieuze Cult of Kukulkan, die om de haverklap een personage op de achtergrond ritueel offert. Lara wil wraak omdat Trinity haar vader heeft gedood - tegelijkertijd is ze vastbesloten om door te vechten uit schuldgevoel.

Diefstal dolk ontketent aardbevingen

Lara steelt namelijk een magisch artefact, een dolk die als sleutel fungeert, uit een tempel uit Mexico en ontketent daarmee een serie natuurrampen. De aardbevingen en overstromingen kunnen alleen worden gestopt door de dolk samen te brengen met een zilver doosje. Samen produceren de twee een krachtig staaltje magie waarmee het natuurgeweld en de daaropvolgende apocalyps kunnen worden afgewend. Om de geloofwaardigheid van het verhaal moet je dit deel niet spelen – om de meeslependheid wel.

Lees ook: Lara Croft is feministisch rolmodel met gevoel

Interessant is ook dat de makers zich voor het eerst bewust lijken van de imperialistische en postkoloniale spanning binnen Tomb Raider: een steenrijke witte vrouw die bij wijze van hobby eeuwenoude kunstobjecten uit voormalig koloniaal gebied jat. Lara voelt zich schuldig over haar favoriete tijdverdrijf, al heeft dat natuurlijk ook te maken met de natuurrampen die ze indirect op de lokale bevolking loslaat. Anno 2018 zou het van de producenten naïef zijn om aan deze politieke spanning helemaal voorbij te gaan - in zekere zin moesten ze dus wel.

Crofts motieven, een belangrijk element in de verhalende reeks die Tomb Raider is geworden, worden te haastig behandeld en zijn daardoor weinig geloofwaardig. Toch vergeef je Lara, die na drie spellen voelt als een oude vriendin.

    • Maartje Geels