Recensie

Grunge is dood, maar The Primals zeker niet

Hoe vaak hoor je nog echt goeie grunge? Nooit. Het genre dat al het goeie van punk, pop en metal zo raak mengde, is praktisch uitgestorven. De overgebleven Seattle-bands zijn verzonken in stijve hardrock, voorspelbare stadionrock of sympathieke dadrock, terwijl nieuwere acts blijven hangen in clichés. Maar hier zijn The Primals uit LA, die het geluid van The Posies, Nirvana en Foo Fighters op hun debuut All Love is True Love smeden in heel goeie songs, ver verheven boven pure nostalgie.

Nummers als ‘Dead Predators’, ‘The Wayward Impaler’ en ‘Pity City’ zijn de springerige, catchy punkrocksongs die Dave Grohl in geen twintig jaar heeft gemaakt. En ‘Hello Cruel World’ is een van de sterkste rocknummers van het jaar, met zoete samenzang van zanger John Henry (ook van metalband Darkest Hour), die het daarna uitkrijst in onversneden existentiële crisis – ‘tomorrow is gone!’

Grunge is dan wel dood, maar The Primals leven.

    • Peter van der Ploeg