Recensie

Religie biedt geen oplossing, maar wel structuur

Drama De Franse afkickfilm ‘La prière’ portretteert een gemeenschap van ex-verslaafden die dankzij het gebed en werk – en met de nodige ups en downs – structuur in hun bestaan brengen.

Anthony Bajon als Thomas, die in ‘La prière’ een existentiële leegte te overwinnen heeft.

De Franse filosoof en wiskundige Blaise Pascal stelde dat het rationeler is om in God te geloven dan niet. Aangezien je zijn bestaan toch niet kunt bewijzen, is er niets verloren als je erop speculeert dat hij bestaat. Als hij bestaat dan heb je goed gegokt, en kom je in de hemel, en als hij niet bestaat, nou ja, dan heb je in ieder geval goed geleefd. Een van de manieren om te leren geloven is door te bidden.

Dat is in het kort ook de gedachte die ten grondslag ligt aan de Franse afkickfilm La prière (het gebed), die een gemeenschap van ex-verslaafden portretteert die dankzij het gebed en werk – en met de nodige ups en downs – structuur in hun bestaan brengen.

We volgen nieuweling Thomas, die een enorme existentiële leegte in zichzelf te overwinnen heeft, en voortdurend (ook letterlijk) aan het wegrennen is van alles wat hem met zichzelf confronteert. Hij krijgt weinig achtergrond, want de film gelooft niet in psychologie maar in de mystieke kracht van het alledaagse. De in beheerste observaties vertelde film roept allerlei actuele vragen op over de mechanismen van gesloten (mannen)gemeenschappen, groepsdruk, discipline, het nut van regels en de mogelijkheid van rehabilitatie. Het is geen film die religie als verlossing preekt, daarvoor zit er tegen het einde net iets te veel ironie en kritiek in: een tirannieke non, gespeeld door Fassbinder-icoon Hanna Schygulla; en het decor van het passiespel dat instort als Lazarus uit de dood opstaat.

    • Dana Linssen