Opinie

    • Wilfried de Jong

Who’s afraid of Serena Williams?

Dat was een lekker potje tussen Serena Williams en Naomi Osaka in de finale van de US Open. Ik laat bewust het woord ‘tennis’ weg, want de wedstrijd werd overschaduwd door gehakketak op de baan tussen de scheidsrechter en Williams.

Haar trainer zou vanaf de tribune aan coaching hebben gedaan, ze sloeg een racket stuk en vervolgens raakte ze haar game kwijt omdat ze de scheidsrechter een dief noemde.

Serena is niet bang. Ze is de personificatie van Black Power in het vrouwentennis. Haar mannelijke voorgangers hielden hun zwarte vuist omhoog tijdens de Olympische Spelen van 1968. Zij spreekt zich uit voor gelijke rechten, tegen racisme en seksisme en zegt waar het op staat.

Maar wat bezielde haar om op de baan in New York zo extreem te reageren? Ze eiste excuses van de scheidsrechter en begon tijdens een minutenlange discussie op de baan zelfs over haar piepjonge dochtertje dat nog geen pap kan zeggen.

Ondertussen stonden de kille cijfers op het scorebord. Williams was kansloos tegen Osaka. Was ze ook zo boos geweest als ze op winst had gestaan?

Het tennis van Serena Williams is een combinatie van kracht, uithoudingsvermogen en vechtlust. En dat ze af en toe over het randje gaat, vind ik niet bezwaarlijk. In het mannentennis genoten fans vroeger van de verbale uitspattingen van John McEnroe, ook iemand die fantastisch tennis combineerde met een grote mond.

Alleen, querulanten moeten hun straf accepteren als ze de spelregels overtreden. Tennis is ten dode opgeschreven als het verwordt tot een uit de hand gelopen discussieprogramma.

Achteraf zei Williams: „Ik ben hier om te vechten voor vrouwenrechten en gelijkheid.” Ze had zelfs het idee dat de straf van de scheidsrechter ingegeven was door ‘seksisme’.

Kon het beoordelingssysteem Hawk-Eye hier maar een onpartijdig oordeel over geven.

Ondertussen stond bij iedereen het zweet op de rug; winnares Osaka huilde, Williams huilde en het publiek riep boe. Wat was de nettowinst van dit potje? Een opgewonden gevoel misschien. De rel deed pijn aan je ogen maar je wilde toch niets missen. In die zin was het vooral een dramatische wedstrijd.

Billie Jean King, het Amerikaanse tennisicoon dat zoveel goeds deed voor het vrouwencircuit, zag het zo: „Als een vrouw emotioneel reageert, is ze hysterisch en krijgt ze straf. Als een man zo doet, is hij outspoken en volgen er geen repercussies.”

Lees ook deze column van Frits Abrahams: De woede van Serena

Volgens mij (nuchtere man met bedroevende racketvaardigheden) ligt het niet zo extreem; in het profcircuit worden genoeg hysterische tennissers bestraft.

Nu maar hopen dat het vuur in Williams blijft branden.

Volgende zomer zie ik Serena graag in een zwarte catsuit het heilige gras van Wimbledon betreden, een toernooi waar witte kleding een vereiste is. Ze zal hoe dan ook de strijd weer aangaan met het establishment, ook al heeft ze soms ongelijk.

Zo wordt het oude tennismatras lekker opgeschud.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.

    • Wilfried de Jong