Jan Dirk van der Burg

Wethouders van middelgrote gemeenten met kort, opstaand stekeltjeshaar

Jan Dirk van der Burg is vanaf deze week fotograaf des vaderlands, een even terechte als dappere keuze. Van der Burg doet niet aan mooie composities of moeilijke documentairefotografie, zijn oeuvre bestaat uit het vastleggen van het leven van de kleinburger. Zijn foto’s van het kantoorleven, inspraakavonden, vergaderingen en hobbyisten tonen de naakte mens.

Foto Jan Dirk van der Burg

Dat zijn overigens geen toevalstreffers. Het menselijk tekort laat zich niet zo makkelijk vastleggen als het lijkt. Omdat ik geen rijbewijs heb reisden we vaak samen in zijn Fiat Panda naar afgelegen zalencomplexen en ik heb hem vervloekt als hij na een paar uur zei nog een kwartiertje nodig te hebben en we er dan twee uur later nog steeds waren.

Foto Jan Dirk van der Burg

Van der Burg is meer dan alleen een fotograaf. Zo bundelde hij de tweets van onder anderen Aad de Mos, Halina Reijn en onbekende Nederlanders als Arie Wim Boer van Leefbaar Purmerend, combineerde hij recensies van de site hookers.com met foto’s van de besproken parenclubs bij zonsopgang en fotografeerde hij – vaak vanaf een hoogwerker – olifantenpaadjes (‘de snelste weg van A naar B’).

Foto Jan Dirk van der Burg

Steeds vaker blijft hij liever thuis „omdat alles toch al gedaan is”. Bij de expositie Command Shift-4 van BredaPhoto laat hij foto’s zien die hij op het internet vond. Over een van die verzamelingen – wethouders van middelgrote gemeenten met kort, opstaand stekeltjeshaar – ontstond al meteen gedoe omdat een van de geportretteerden (Frans Valkenburg uit Den Bosch) geen wethouder is. Ik ken Van der Burg goed genoeg om te weten dat hij smult van dit soort ophef om niets. „Frans Valkenburg is inderdaad geen wethouder geworden”, zei hij me gisteravond. „Maar hij wilde het wel worden en heeft zijn kapsel juist gemodelleerd naar het kapsel van een andere wethouder uit Den Bosch, dus kort stekelhaar met aan de zijkanten wat langer haar.”

Bekijk ook de portretten van Jan Dirk van der Burg
    • Marcel van Roosmalen