Recensie

Janelle Monáe geeft sensationele stadionshow in Paradiso

Concert: Ze overdonderde het kleine Paradiso met een perfecte show. Alsof Janelle Monaé in een stadion stond. Vanavond treedt ze er nog keer op.

Janelle Monáe in Paradiso: kippenvel en pure perfectie in show die een ode is aan het omarmen van alle vormen van seksualiteit. Foto Bibian Bingen

Het is haast onvoorstelbaar dat zangeres Janelle Monáe gewoon te zien is in een prachtig, relatief intiem poppodium als Paradiso in Amsterdam. Monáe (32) is een van de boeiendste Amerikaanse popartiesten van de afgelopen jaren. Uitgesproken, eigenzinnig en artistiek volstrekt autonoom. Ze is een visionaire artiest met een nu al rijk, uniek oeuvre, en live een strakke, veelzijdige en veeleisende performer.

Tijdens haar concert in Amsterdam is Monáe donderdagavond het overtuigende middelpunt van een wervelende, theatrale show vol tempo, kleur en dynamiek; een optreden met een spontaan aandoende maar loeistrakke choreografie met vier danseressen, decorstukken en rookmachines, en grote schermen waarop te zien is wat tegelijk op het podium plaatsvindt. Het is, kortom, een sensationele stadionshow in een popzaal.

In de traditie van James Brown

De watervlugge danspasjes, de ritmisch zwiepende armgebaren waarmee ze de muzikanten en danseressen om haar heen strak dirigeert, de kleurrijke kostuums - Monáe opereert als uitvoerend artiest in de traditie van grootheden als James Brown, Michael Jackson en Beyoncé. Ze zwiert met haar glimmende zilveren microfoonstandaard, glijdt naar de grond als James Brown – laat zelfs even zijn “baby, baby, baby” horen - en danst tijdens Pynk ook live met haar danseressen in de van lagen zijde en tule gemaakte, in Amsterdam ontworpen vaginavormige pofbroeken (van de Nederlandse ontwerper Duran Lantink) uit de bijbehorende videoclip.

Lees ook de recensie van het nieuwste album Dirty Computer: Janelle Monáe bepleit de vrouwenzaak exuberant

Monáe’s concert is een ode aan het omarmen van alle vormen van seksualiteit, identiteit en “jezelf en het leven liefhebben”. Ze roept met vuist in de lucht ‘happy pride forever’ en rijdt grijnzend tegen de billen van haar danseressen aan. In Take A Byte laat ze haar stem heerlijk schallen op een stevige soulgroove met een rockende gitaarsolo, in Django Jane rapt Monáe strakke coupletten, letterlijk zittend op een troon midden op het podium. In Screwed laat ze het publiek meezingen met de zin “Say it loud, I’m dirty and I’m proud” terwijl haar danseressen de bezoekers met waterpistooltjes natspuiten.

Ze zingt niet altijd voluit zuiver, maar steeds krachtig, soepel en met overtuiging.

Lees ook een interview uit 2011 over haar album The Archandroid, een soulopera en over robots: Janelle Monáe ontkent haar obsessie met androïden niet: “Ze zijn al onder ons”

Het is een concert vol dramatiek en dynamiek – het ene moment vlamt de band voluit, het volgende is er een verstilde pose van Monáe en haar danseressen in gedempt licht. Ze is steeds strijdbaar en ontspannen tegelijk; heft haar gebalde vuist met stralende lach en een uitgestoken tong. Ze danst met trage bewegingen op een glijdende baslijn in Q.U.E.E.N. en zingt breeduit zittend op het podium, met een fles wijn naast zich, in Don’t Judge Me, terwijl haar band ontspannen jamt en sterrenhemels op de schermen verschijnen.

Kippenvelmoment

Niet elk nummer knalt even hard of is even spannend maar wanneer het echt raak is, stijgt haar show naar pure perfectie. In het briljante Make Me Feel, bijvoorbeeld, waarin ze begint als een strak silhouet dat met haar vingers knipt en razendsnel en subliem getimed danst op de muzikale en ritmische details. En tijdens het kippenvelmoment: wanneer tijdens het gloedvol slepende Primetime de lichten paars kleuren en haar uitstekende gitarist zijn vurige gitaarsolo laat overgaan in de klassieke klanken van Purple Rain, als ode aan Monáe’s overleden muzikale geestverwant Prince.

    • Saul van Stapele