Opinie

    • Hugo Camps

Arbeid adelt

Ook in de dertiende (zware) etappe naar La Camperona zat Mollema in de vluchtgroep. In zowat elke etappe van de Vuelta ging Bauke de hort op. Soms alleen, soms in een vluchtgroepje. Hij is voor mij de strijdlustigste renner van deze Vuelta. Etappewinst zat er nog niet in, wel twee tweede plaatsen.

Bauke geeft niet om stijl en schoonheid. Hij wil voorop blijven, tijdwinst pakken, een etappe winnen. Dat kan niet zonder labeur. Mollema fietst niet vanuit swingende heupen, hij demarreert vanuit de kont. Het hele lichaam gaat mee in de aanval. Ook zijn hoofd snijdt de wind. Alles wat los en vast zit aan Mollema wordt stoempen. Met het wenkbrauwenspel van de ernst, zonder lach. Spelen met gel en drinkbus wordt niet geritualiseerd. Bauke is een trekpaard dat alles achter heeft gelaten, het landschap, de ploegmaats, zijn ziel.

Noem het dwangarbeid.

Het is koersen op een hoog niveau. Hij kijkt niet om naar Valverde of Quintana, rekent niet in bonificaties, duwt en trekt alleen aan zichzelf. Het is fietsen in volmaakte eenzaamheid. Door zijn gezicht lopen oorlogsjaren en soms steekt hij zijn tong uit. Dat kan hij beter niet doen, het beeld breekt de intimiteit van de inspanning. Oude mannen houden hun tong binnen.

Bauke wordt al jaren onderschat. Nederlandse wielerliefhebbers hebben Dumoulin en Kelderman tot esthetische norm verheven. Renners die niet ademen en geheel roerloos op een fiets zitten. Zij zijn de aristocratie, Mollema die als een accordeon fietst, is een arbeider. Uit Groningen nog wel, het land van Fré Meis.

Bauke is geen redenaar. Hij spreekt in gehakt stro met korte woorden die door een vleesmolen zijn gedraaid. Altijd een beetje snauwend. Het gevoel is eruit gehaald. Bauke doet niets om vedette te zijn, terwijl hij dat in de Tour 2013 wel was geworden onder de artiestennaam Bau & Lau. Met hun prestaties luidden Bauke Mollema en Laurens ten Dam de heropleving van het Nederlandse cyclisme in. Daarbovenop werden ze een mythische dimensie toegedicht. Mollema werd zesde in de Tour, maar dat was nog maar een begin. Bau & Lau werd een mania.

Hun wegen scheidden en Mollema ging koersen voor Trek Segrafredo, team met een Amerikaanse licentie. Bau pelde af tot een steengoed renner, maar de hype was weg. Hij vond dat prima, want de carnavaleske nazit van criteriums was hij spuugzat. Mollema wil alleen fietsen, in protocol en tralala heeft hij geen zin. Zijn feest voltrekt zich in het geluid van suizende spaken.

Bauke jaagt in de Vuelta dag na dag op etappewinst. Het zou dik verdiend zijn, rechtvaardig zelfs. Hij heeft de Ronde van Spanje mede gedynamiteerd, meer dan Wilco Kelderman en Steven Kruijswijk. Dat kan de komende drie dagen in het hooggebergte nog veranderen. Maar dan nog heeft deze Vuelta mede zijn signatuur.

Verheugend is dat Mollema medekopman is voor het WK in Innsbruck. Bau zou een mooie wereldkampioen zijn. Zijn regenboogtrui zou een ode zijn aan passie en beroepsernst voor de sport. Eerherstel voor arbeid na drie jaar show-time van Peter Sagan.

Bauke is een stille kracht. Hij consumeert zijn prestaties niet. Hij verbreekt de anonimiteit alleen in de koers. Groninger, nietwaar? Iets meer joie de vivre had zijn mooie carrière meer glans gegeven. Maar zijn naam als lid van de Nederlandse canon is gevestigd.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.
    • Hugo Camps