Vrij zijn is...stekken

Vrij en fotograaf laten zien hoe we uit de sleur breken.

Een bananenplant met van die uitwaaierende bladeren, dat leek Laive Kuiler (35) wel mooi naast de televisie in haar nieuwe woning in Anna Jacobapolder. „Maar zo duur. Dertig, veertig euro voor een volwassen plant.” Op Marktplaats vindt ze de oplossing. Stekjes van de bananenplant voor 2,50 euro per stuk. Ze koopt er vier.

Anderhalf jaar later staat de salontafel vol stekjes van de Begonia, de Haworthia en de Calathea. Er staan stekjes op de kast naast de tv, de kast bij het raam, de planken boven de bank, op het aanrecht en de keukentafel. In de tuin staat een kas van twee bij drie, „ook van Marktplaats”, met cactusjes en vetplantjes. Kuiler is moeder van Jesse (5), katten Puk en Mik, „die voorletters moet je niet omdraaien” en van vijfhonderd stekjes. De bananenplanten zijn nu anderhalve meter hoog.

Kuiler kon er niks aan doen. „Ik werd van de ene leuke Marktplaatsvrouw naar de volgende gestuurd.” Die leuke vrouwen stuurden enveloppen vol plantenbaby’s op. Ook werd Kuiler lid van verschillende Facebookgroepen: ‘Planten- | Stekjesruil NL’, ‘Succulenta’ en ‘Hardcore Planten Diehards’. De pagina’s zijn bedoeld om te ruilen, showen en af te spreken. „Het is heerlijk om met een groepje gelijkgestemden naar het tuincentrum te gaan.” Kuilers vriend, Tim (32), vindt het stekken ook steeds leuker. „Maar hij is wel van de stoerdere planten.” In de tuin is een hoekje vrijgemaakt voor Tims verzameling vleesetende planten.

Nu verzorgt ze de planten op gevoel, twee uur per dag is ze bezig

Op de Facebookgroepen kun je ook terecht voor (ongevraagde) adviezen. „Dan plaatste ik een foto van mijn rijtje Scindapsussen en kreeg ik te horen dat die potjes voor orchideeën bedoeld zijn. Voor mij zijn dat gewoon potjes van 70 cent per stuk.”

Nee, met plantenregels heeft Kuiler niet veel. „In het begin zocht ik van elk plantje op hoe het met licht en water zat, maar na de honderd kon ik het niet meer onthouden.” Nu verzorgt ze de planten op gevoel, twee uur per dag is ze bezig. „Ik til de potjes één voor één op en voel zo of ze een slokje nodig hebben.” Ook zit ze graag op een poefje tussen de planten. „Ik kijk naar de kleuren, nieuwe blaadjes en worteltjes. Ik kijk of er iemand ziek is geworden.” De Alocasia Zebrina heeft al maanden last van spint: „kleine stipjes op het blad”. Met een washandje maakt ze de blaadjes schoon. „Ik vind het moeilijk een plant op te geven.”

Of praten tegen de planten helpt, betwijfelt Kuiler. „Hoogstens hebben ze wat aan de zuurstof die je uitademt.” Al heeft ze wel eens excuses gemaakt als ze ergens een blaadje vanaf knipt. „Sorry plant,” zegt ze dan. Dat blaadje gaat op een laagje aarde in een van de goedkope potjes. Over een paar dagen is dat stekje vijfhonderd-en-één.

    • Peter de Krom
    • Astrid van Rooij