Recensie

Wat gaat er om in het hoofd van een bokser met hersenletsel?

Drama In ‘Journeyman’ moet een bokser zijn leven opnieuw opbouwen nadat hij hersenletsel heeft opgelopen tijdens een wedstrijd. De film is pijnlijk en raak.

Bokser Matty (Paddy Considine) loopt tijdens zijn laatste wedstrijd hersenletsel op, in ‘Journeyman’.

Toen acteur Paddy Considine in 2011 zijn regiedebuut maakte met Tyrannosaur, was bij hem net asperger gediagnosticeerd, een vorm van autisme. Hij beschreef dat destijds in interviews als een opluchting. Niet alleen begreep hij nu waarom hij zich als acteur zo tot films over overprikkelde en gewelddadige personages aangetrokken voelde, het verklaarde ook waarom zijn eerste regie eveneens een film over het omgaan met agressie en onberedeneerde woede was. Misschien niet vreemd dat hij daarom in zijn tweede regie Journeyman op dezelfde thema’s terugkomt.

De film is na zijn première vorig jaar op het London Filmfestival lang niet zo enthousiast onthaald als zijn eersteling. Dat kan door het strenge genre van de boksfilm komen, dat weinig variaties op de regels toestaat. En door het moeizame navigeren tussen het perspectief van hoofdpersoon Matty en zijn vrouw. De gebeurtenissen zijn namelijk gestructureerd rondom bokser Matty, die na zijn laatste wedstrijd hersenletsel oploopt. Niet alleen moet hij revalideren met de nodige problemen van dien, ook moet hij in het reine zien te komen met de plotselinge, haast instinctieve vechtreflexen die hem overvallen.

Zijn echtgenote Emma is degene die met de eerste klappen wordt geconfronteerd, wat haar tot een handelend en identificeerbaar personage maakt. Maar het is Considine natuurlijk te doen om het zichtbaar maken van de innerlijke processen in Matty. De frustratie die hij voelt om alles wat hij niet meer weet en kan, het zich wanhopig vastklampen aan de dingen die hij zich wel herinnert of opnieuw leert.

Net als Tyrannosaur is ook Journeyman een film over machteloosheid. Het is ook een echte acteerfilm. Considine heeft er niet voor gekozen om Matty’s binnenwereld in stijl of cameraperspectief te vertalen. Veel is voorspelbaar, maar de details zijn pijnlijk en raak. En met name Considine, die ook in zijn tweede film de hoofdrol op zich neemt, is zo’n geweldige acteur dat je ademloos naar hem kijkt.

    • Dana Linssen