Recensie

Spider-Man: een steengoede superheldengame

Games Marvel’s Spider-Man is een kleine triomf: een superheldengame die je écht als een superheld laat voelen, zonder zijn hoofdpersonage uit het oog te verliezen.

Een goede superheldenfilm is meer dan een actiespektakel: het is een uitnodiging om je onder te dompelen in het plezier van de fantasie, geankerd in net het juiste vleugje realiteit. Een goede superheldengame doet hetzelfde, maar zorgt ervoor dat de speler voelt alsof zij de controle heeft over de fantasie.

Je zou denken dat games, met hun talent voor het creëren van machtsgevoel, het ultieme medium zijn voor de superheld. Toch bleek vaak niets minder waar: superheldengames faalden vaker dan dat ze succes hadden. Alleen Batman wist het afgelopen decennium bovenmaats te presteren – de Arkham-games rond de iconische superheld dienen nog steeds tot inspiratie van vele gamemakers.

Ook Spider-Man, wellicht de beroemdste superheld aller tijden, kon de vloek lang niet verbreken. Alleen Spider-Man 2, een spel uit 2004 (!), wist echt indruk te maken op de collectieve herinnering van gamers. Nu komt daar eindelijk verandering in. Marvel’s Spider-Man, de nieuwe Spider-Man game van studio Insomniac Games, is een kleine triomf: een superheldengame die je écht als een superheld laat voelen, zonder zijn hoofdpersonage uit het oog te verliezen.

Kies een eigen verhaal

„Dit is helemaal onze eigen interpretatie van Spider-Man”

Insomniac laat daarbij recente film- en stripversies van Spider-Man voor wat ze zijn, en kiest voor een eigen verhaal. Je speelt Peter Parker, een pas afgestudeerde wetenschapper van ergens in de twintig. Peter heeft al acht jaar achter de boeg als dé superheld van de stad New York. Enerzijds ziet hij hoe zijn tante May daklozen weer op de been helpt, anderzijds merkt hij hoe zijn ex-vriendin Mary Jane Watson een zeer bedreven onderzoeksjournalist is geworden die misdaden aan het licht brengt. De vraag doemt voor hem op: hoe zinnig is het nog om door de stad te slingeren in een rood en blauw pakje, als hij met wetenschappelijk onderzoek écht het verschil kan maken?

Maar Parker’s triomf over zijn grote vijand, maffiabaas Wilson Fisk, brengt niet de rust en bezinning waar hij op had gehoopt. In plaats daarvan vullen nieuwe criminelen het vacuüm. Deze ‘Demons’ schuwen terroristische aanslagen niet. De impact op Parker en zijn naasten is enorm. Wiens goede inborst is sterk genoeg om de gewelddadige chaos te overleven? Steeds escaleert Spider-Man verder: naar het einde toe willen de makers zoveel zaken uit de wereld van Spider-Man in de game kwijt, dat de onderliggende structuur van het verhaal in het gedrang dreigt te raken. De laatste plotwendingen verliezen daarom iets aan kracht.

Eindeloze bezigheidstherapie

Toch verdient Insomniac een pluim voor het verhaal, al is het alleen maar omdat ze het tempo nooit uit het oog verliezen. Marvel’s Spider-Man is een klassieke ‘sandbox’, een gigantische speeltuin waarin vele activiteiten buiten het verhaal om aandacht van de speler proberen op te eisen. Het risico ligt in dat soort games altijd op de loer dat die verzanden in eindeloze bezigheidstherapie. Dat weet Spider-Man te vermijden: ten eerste vraagt de game je nooit om meer dan één activiteit te doen voordat je verder kan (kan, niet moet) met het verhaal. En ten tweede vanwege de aandacht voor detail en variatie die uit de zijtakken springt. Geen enkele activiteit lijkt honderd procent op een andere: of je nu als een gek door de stad slingert, stilletjes bad guys aan lantarenpalen plakt, of ‘gewone’ misdaden op straat stopt. Vrijwel alles wat je doet, maakt de game dieper en voegt extra lagen toe aan Peter Parker en de mensen om hem heen.

Clichés neem je voor lief

Marvel’s Spider-Man doet in principe niks dat niet al gedaan is. Je beweegt je door een groot, prachtig gedetailleerd New York, gevuld met activiteiten, gewapend met een uitdijend arsenaal aan gadgets, zoals webbommen en stroomstoten. Bij vlagen doet het denken aan superhelden- en sandboxpersiflage Saints Row IV, dat de clichés van dit gamegenre breed uitlachte.

Maar de aandacht voor detail vergroot het spelersgenot tot zulke hoogten dat je de clichés voor lief neemt. Het zijn de kleine dingen, zoals de manier waarop Spider-Man met een druk op de knop niet over, maar ónder een vijand glipt. Of de manier waarop je een geweer uit de handen van een vijand kunt sleuren. Het is het genot van een tocht door de stad waarbij elke beweging van Spider-Man in de lucht anders lijkt, dynamisch. Het is het plezier van het ontdekken dat je óók aan de bomen van Central Park kunt slingeren. Het zijn de geweldig ontworpen Spider-pakken, waar voor iedereen wel een favoriet bijzit.

En ja, al die details komen neer op hetzelfde: haarfijne stijlgrepen die de speler het gevoel geven dat je alles kan. Het verhaal bouwt daar vervolgens op, met sympathieke personages en dramatische diepgang, die je motiveert om door te blijven gaan. Struikelt het soms? Ja. Maar het is precies wat het wil zijn: een steengoede superheldengame.

    • Len Maessen