Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Dé Roelof de Vries

Ik kende Roelof de Vries nog van voor hij dé Roelof de Vries was. Hij ging toen nog anoniem door het leven als het grootste talent van Radio 1. Vrijdagavond namen vrienden en bekenden in een Amsterdams café afscheid van die Roelof de Vries.

We keken op een groot scherm naar de finale van het televisieprogramma De Slimste Mens waarin Roelof gehakt maakte van schrijver Philip Huff en ‘opiniemaakster’ Anne Fleur Dekker.

Ik zal u niet vermoeien met de spelregels, maar er waren mensen die het ‘een lelijke Duitse overwinning’ vonden, maar ik vond het heel mooi hoe Roelof schijt had aan alle televisiegezelligheid en het spel tijdrekkend kapotmaakte om maar te winnen. Schitterend ook om te zien hoe je alle hoop op eeuwige roem uit het gezicht van Philip Huff zag wegtrekken.

Wat overbleef was een land waarvan Roelof de Vries dan officieel de slimste is. Zijn overwinning kwam voor geen van de aanwezigen als een verrassing. Ik vierde de nieuwe werkelijkheid als eerste met Lilianne Ploumen van de PvdA die dacht dat ze door de overwinning van Roelof in de ogen van het volk toch weer wat slimmer was geworden omdat ze in een eerdere ronde had verloren van de Roelof de Vries.

Ik feliciteerde haar daarmee.

Een andere Roelof de Vries, grappig genoeg ook een radiomaker, twitterde even later dat hij niet dé Roelof de Vries was, maar gewoon een van de vele andere Roelof de Vriezen.

De dag erop begon zelfs mijn 87-jarige moeder over Roelof de Vries. Ze kijkt al jaren naar het programma vanwege Philip Freriks die ze charmant en ‘Frans’ vindt en vroeg of ik aan de Roelof de Vries wilde vragen of hij de groeten aan de oud-journaallezer wilde doen en ook of hij wist hoeveel trossen druiven er nodig zijn om een fles wijn te maken, want er hingen bij haar onder het afdakje inmiddels meer trossen dan ze kon eten.

Ik zei haar dat ik Roelof de Vries daar niet mee lastig ging vallen.

Zij: „Nee, die heeft natuurlijk wel andere dingen aan het hoofd.”

Ik: „Ik ook hoor.”

Zij: „Nee, jij niet.”

Later die dag reden de vriendin en ik naar Nijmegen, waar we een overnachting hadden geboekt in een hotel waar volgens de receptionist ook de zanger Robbie Williams een nacht had gelogeerd. Ik bracht het feitje naar de vriendin, als een kat die een muis voor de voeten van het baasje legt.

Ze zei: „Echt waar, Roelof de Vries?”

Het was bedoeld als compliment.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.

    • Marcel van Roosmalen