Recensie

Op Festival Magia blijken reputaties geen garanties

Recensie

Festival Magia heeft oog voor de kleurrijke muziekgeschiedenis van Nederland. Het gratis festival, dat zaterdag zijn tweede editie had in Rotterdam, weet een divers publiek te trekken.

De Braziliaanse muzikant Marcos Valle was zaterdag de afsluiter op Festival Magia Foto Dennis de Groot

Het waren de toetsen die voor de verrassing zorgden op Festival Magia in Rotterdam. In Wijkpark het Oude Westen ging het van zalvende orgelklanken naar synthetische panfluiten, die blijkbaar ook swingend kunnen klinken. De keyboards en synthesizers klonken tropisch bij de vijf bands, waaronder zich internationale sterren bevonden die zelden in Nederland te zien zijn. Reputaties uit het verleden bleken geen garantie voor het heden.

De tweede editie van Festival Magia liet zien dat er in de basis weinig nodig is voor een festival: een podium, een bar, een grasveld en - bonus - zon. En muziek natuurlijk. Er was een spannende line-up, waarvan de eerste belofte al snel werd ingelost. De Ethiopische toetsenist en accordeonspeler Hailu Mergia zette met bassist en drummer een fijne jazzgroove neer en werkte zich soepel door dub en disco. Ooit was hij een gevierd muzikant in zijn thuisland, maar in de jaren tachtig werd hij taxichauffeur in Washington na een Amerikaanse tour. Drie decennia later viert hij zijn herontdekking.

De subtiele accenten van de toetsen reikten echter niet tot halverwege het veld, waar de meeste bezoekers rustig door kletsten. Het zou bij alle bands een probleem blijven. Misschien lag het aan de decibellennorm of de wat al te kalme muziekstijlen, maar zelden wisten de muzikanten het publiek echt te betrekken bij het podium.

Een kleine uitzondering werd gemaakt door Americo Brito en Jacqueline Fortes, beiden Rotterdammers met Kaapverdiaanse roots. Hun morna en coladeira werden meegezongen door de bezoekers die ermee opgroeiden. Dat doet Festival Magia slim: het heeft oog voor de kleurrijke muziekgeschiedenis van Nederland. Bovendien weet het gratis festival met de locatie aan de West-Kruiskade een diverser publiek te trekken dan de meeste andere festivals.

Het concert van Wally Badarou had veel weg van een muziekcollege Foto Dennis de Groot

Bij het vallen van de avond maakte Wally Badarou zijn opwachting met een trio dat alleen maar toetsen beroerde. De ingeblikte beats kwamen uit de laptop. De Beninees Badarou speelde ooit met bands als Level 42 en Talking Heads en schreef talloze soundtracks. Zijn concert had meer weg van een muziekcollege. Onderhoudend, maar het bracht de toehoorders niet aan het dansen, ook omdat het trio nog niet al te veel onderlinge ervaring leek te hebben.

Op papier had de afsluitende band het collectieve geluksmoment moeten creëren dat elk festival nodig heeft. Met alleskunner Marcos Valle en jazzfunkband Azymuth stonden er Braziliaanse muzieklegenden op het podium, verantwoordelijk voor een flinke reeks hits. En zolang Valle het bij de toetsen hield, bleek die reputatie houdbaar. Samba, disco, bossanova en jazz vloeiden als vanzelf in elkaar over. Maar hij moet niet gaan zingen. Ook zijn vrouw die, vermoedelijk ter ondersteuning, de tweede stem deed, kon hem niet op toon houden.

    • Leendert van der Valk