Brieven

Brieven 1/9/2018

Vaccineren (2)

Mijn pa kreeg polio

Op zesjarige leeftijd kreeg mijn vader polio, tijdens de epidemie van 1943. Toen hij uit zijn coma bijkwam, kon hij slechts één vinger bewegen, de rest van zijn lichaam was verlamd. Hoewel er in de loop van de tijd wat spierfuncties terugkwamen, bleven zijn benen voorgoed verlamd. Zijn ouders hebben er alles aan gedaan om hun enig kind een zo normaal mogelijk leven te geven. Vanwege zijn beperking moest hij een zittend beroep kiezen, hij werd programmeur bij Philips. Hij trouwde en kreeg twee kinderen die hun vader niet anders hebben gekend dan in een rolstoel.

Rond zijn vijfenveertigste raakte hij door chronische vermoeidheid en pijn arbeidsongeschikt. Ook zijn linkerbeen moest worden geamputeerd: de eerste verschijnselen van het postpoliosyndroom. Dat syndroom zorgt voor spier- en functieverlies, waardoor mijn vader steeds meer tijd in bed moest doorbrengen.

In mei 2011 gaf hij aan er definitief genoeg van te hebben. Hij koos voor euthanasie. Op 3 oktober 2011 nam mijn vader definitief afscheid. Dankzij de uitvinding van het poliovaccin in 1957 is de ziekte zo goed als verdwenen uit onze samenleving. Het baart me zorgen dat er ouders zijn die hun kind bewust blootstellen aan dit soort besmettelijke ziektes door hen niet in te enten. Juist door de ontwikkeling van de medische zorg kunnen we ons vandaag de dag niet meer voorstellen hoe het is om te leven met de gevolgen van een ontbrekend vaccin. Laten we dat alsjeblieft zo houden.

Vaccineren (3)

Geen prik, geen les

„Mam, ik heb een problemo. Ik sta hier bij de balie van de universiteit en mag me pas voor vakken inschrijven als ik kan bewijzen dat ik ben ingeënt tegen mazelen, meningitis en nog wat dingen. Kun je even het bewijs van vaccinatie sturen?”

Zich niet bewust van de discussie in Nederland over de dalende vaccinatiebereidheid appte mijn 23-jarige dochter mij dit berichtje. Twee weken geleden vertrok ze als uitwisselingsstudent naar New York. En nu stond ze ineens voor een dichte deur. Want dat was het: geen prik, geen les. Gelukkig voor haar zat het lijstje met vaccinaties in haar groene babyboekje en was het met een foto via WhatsApp snel geregeld. Alhoewel: meningitis ontbrak. Google leerde mij dat dit vaccin pas in 2002 aan het Rijksvaccinatieprogramma is toegevoegd, toen mijn dochter al zeven jaar was. Te laat geboren dus voor deze prik. De ambtenaar-van-dienst was mijn dochter goedgezind, want door deze verklaring werd meningitis ‘gewaived’ en kon ze de klas in. Deze ervaring werpt nieuw licht op het adagium ‘een prik voor een gezonde toekomst’. Iets voor de weigeraars om over na te denken?

Cartoonwedstrijd (1)

Pestprotocol politici

Vol schaamte volgde ik de ontwikkelingen rond de cartoonwedstrijd, georganiseerd door Geert Wilders. Cartoons die mensen in hun ziel raken waren bijna tentoongesteld in een zwaar beveiligd deel van de Tweede Kamer. Overal hebben we protocollen tegen pesten. Op scholen, bedrijven, verenigingen. Zoiets doen we niet in ons land, daar spreken we elkaar op aan. Dat heet beschaving. Hoe ver moet het gaan voor de regering hier afstand van neemt? Hou op met gewauwel over vrije meningsuiting, daar gaat het hier niet om. Laat het pestprotocol voor politici in werking treden. Het kan toch niet waar zijn dat zij hun medeburgers willens en wetens kwetsen? En u meneer Wilders, stop! Uw gedrag is gevaarlijk, ook voor onschuldige burgers.

Cartoonwedstrijd (2)

Wat de tekenaar wil

De cartoonist levert een belangrijke bijdrage aan het debat. Hij of zij stelt discutabel beleid en misstanden aan de kaak, hekelt absurde wetten of simpelweg de condition humaine. Van de handel en wandel van dictators, het strafbaar stellen van het beledigen van de profeet, het verbieden van abortus, de autosjoemel, tot politici met wonderlijke teksten. Voorbeelden genoeg. Via een dikwijls wrange kwinkslag poogt de cartoonist ons tot nieuwe inzichten te brengen en daarmee de samenleving te verbeteren. Vooral dat laatste.

De cartoonist heeft dus een duidelijk doel. Een missie zelfs. Een cartoon die geen verandering nastreeft waar we ons voordeel mee kunnen doen, is zinloos. Dat wil de cartoonist dus niet. Een wedstrijd uitroepen waarin de afbeelding van Mohammed het centrale thema is beoogt dan ook niets anders dan te beledigen. Dat getuigt slechts van slechte smaak en een intolerantie. Als naar aanleiding van een cartoon de moslimgemeenschap van gedachten zou veranderen en Mohammed in alle toonaarden zou mogen worden afgebeeld dan wordt de wereld daar niet wezenlijk beter van. Ik kon me dan ook niet voorstellen dat cartoonisten zich daarvoor laten lenen.

Gisteravond kwam het verlossende woord (Wilders blaast cartoonwedstrijd af om dreigementen, nrc.nl, 30/08). De bedenker heeft zich bedacht. Is het tot hem doorgedrongen dat hij fout zat? Helaas niet. Hij wees naar de bedreigingen. Hij heeft het niet begrepen.

dividendbelasting

Afschuwelijke knop

Volgens de overlevering was er bij Philips een ingenieur die ieder ontwerp van een nieuw radiotoestel voorzag van afschuwelijke knoppen. De commerciële man die het ontwerp moest goedkeuren viel natuurlijk meteen over die knoppen. De ingenieur ging ze omstandig verdedigen maar gaf uiteindelijk toe, waarna het ontwerp verder zonder problemen goedgekeurd werd. Misschien is de afschaffing van de dividendbelasting wel zo’n knop.

Veganisme

Moreel superieur?!

„Hoe principieel ook, het veganistische wereldbeeld blijft onbevredigend, behalve als bewijs van persoonlijke morele superioriteit”, schrijft Louise Fresco in haar NRC-column (Vlees eten: romantische en pragmatische keuze, 27/08). „In biologische termen is het ook niet houdbaar”, vervolgt ze. „Het volledig afzien van het gebruik van dieren die biomassa kunnen omzetten in hoogwaardige voedingsstoffen kan de wereldwijde voedselzekerheid in gevaar brengen.”

Een wonderlijke diskwalificatie, die wel vaker gehanteerd wordt door vleeseters, alsof ze daardoor hun eigen eetgedrag rechtvaardigen.

Als we de stelling van Louise Fresco nu eens omdraaien? Juist het eten van vlees getuigt van superioriteitsgevoel: de mens waant zich meerderwaardig, meent het recht te hebben andere levende wezens te doden voor eigen consumptie.

Dát, mevrouw Fresco, is pas persoonlijke superioriteit.

    • Hans de Clercq
    • Rommert J. Casimir
    • Jan van den Berg
    • Jacqueline Kuijpers
    • Tosca Krijne-Janssens
    • Henriëtte Gaillard