Opinie

    • Arjen Fortuin

The Voice Senior draait om de verhalen

Zap Met de seniorenversie van The Voice keert iets van de magie van de eerste grote talentenjachten terug. Dit is geen liedjesprogramma, maar een verhalenprogramma.

Zangeres Noble in The Voice Senior (RTL 4)

Ik weet niet wat u van plan bent, maar ik ga vrijdag naar The Voice Senior (RTL) kijken. Vorige week viel ik halverwege in de eerste aflevering – zonder veel verwachtingen. Een uitgekauwd format, nu afgedraaid met de groep die wekelijks bijgeknuffeld wordt door de Nederlandse televisiemaker: zestigplussers.

In beeld verscheen een vrouw van 71 in een groen leren jack en met een korte rok, naar eigen zeggen apetrots op haar dunne benen. Ze had zomaar in de hoek gezet kunnen worden in Hotter Than My Daughter. Maar hier kreeg ze een microfoon en zong ze met een vijftig jaar doorrookte stem ‘Back to Black’ van Amy Winehouse. Het leek wel een reïncarnatie: zo had Winehouse het ooit zelf kunnen doen als haar lichaam de zwaarte van het bestaan langer dan 27 jaar had kunnen dragen.

Noble, heette ze. Die artiestennaam had Willem Duys haar lang geleden gegeven. Toen coach Marco Borsato haar ertoe aanspoorde om bij het kiezen van een team vooral ‘haar hart’ te volgen, zei ze: „Ik heb anders wel een paar keer mijn kop gestoten door mijn hart te volgen.”

Veel minder dan bij de gewone of de kinderversie van The Voice of Holland gaat het de kandidaten hier om een eventuele toekomst in de muziek: ze hebben meestal het belangrijkste deel van hun leven al achter de rug. Dit is geen liedjesprogramma, maar een verhalenprogramma.

Neem de oude Amsterdamse cafézanger John Spoel die waxinelichtjes met zes uur brandtijd heeft gekocht, zodat de vlammetjes bij het portret van zijn overleden vrouw niet doven als hij in de kroeg zit. Of Jimi Bellmartin die na een leven in de backing vocals voor grote sterren toch nog een gooi naar persoonlijke roem doet.

De verhalen ontroeren. Guido Lamm ging op zijn 63ste met pensioen „om zanger te worden” – een droom die hem waarschijnlijk al decennialang gezelschap houdt. Wat bezielt iemand om er in het zicht van de finish nog echt werk van te maken, tegen alle verwachtingen in? De zanger leek het (beter onderhouden) neefje van Ramses Shaffy te zijn. Zo keert er in The Voice Senior iets terug van de magie van de eerste jaren van de talentenjacht. Ik vond zelfs Gordon geestig.

Meer dan vier afleveringen zijn er niet gemaakt – kennelijk had RTL er zelf ook niet zo gek veel van verwacht. Hopelijk wordt het tweede seizoen uitgebreider.

Moby Dick

Een heel ander programma waarvan je hoopt dat het tweede seizoen langer wordt dan het eerste is Moby Dick (BNNVARA), het boekenprogramma waarvan Matthijs van Nieuwkerk donderdag de vierde en laatste aflevering presenteerde.

Het kinderlijk eenvoudige concept (laat interessante mensen vertellen over de belangrijkste boeken uit hun leven) levert fijne verhalen op. Journaallezer Simone Weimans vertelde hoe Sjakie en de Chocoladefabriek en het werk van Chimamanda Ngozi Adichie haar zelfbewustzijn hadden gestuurd, inclusief de gevolgen voor haar haardracht. (Dat was Adichie, niet Sjakie.)

Schrijver en (auto)journalist Bas van Putten koos veel dode schrijvers – al leefde V.S. Naipaul nog toen het programma werd opgenomen. In een schitterend betoog vloog Van Putten van Frans Kellendonk en de noodzaak van wonderen naar mensen in Monaco die peperdure auto’s kopen die in de straten daar nooit harder mogen rijden dan vijftig. Materialisme geeft nooit wat het belooft, doceerde Van Putten met een citaat van Kellendonk: „Eigendom wordt nooit eigenschap.”

Snel Mystiek lichaam herlezen. Ná The Voice Senior.

    • Arjen Fortuin