Opinie

    • Warna Oosterbaan

Het lag in een la, dat weet ik nog

In deze rubriek elke week iets wat kwijt is. Deze week: de papieren van een oude motorfiets.

Illustratie Roland Blokhuizen

Ik ben een paar belangrijke papieren kwijt. Ze bevinden zich in een etuitje van bruin skai, met daarin een aantal doorzichtige plastic mapjes. In die mapjes zitten de papieren van een oude motorfiets die ik heb, een Matchless uit 1954. In die tijd was het kentekenbewijs nog een bedrukt stukje linnen. Het kentekennummer staat in royale zwarte letters en cijfers op het vaalgele linnen gekalligrafeerd. Het is een document dat gemaakt is om een mensenleven mee te gaan. Je kunt het ongestraft ettelijke keren opvouwen, in je zak stoppen en er weer uithalen. Onverwoestbaar, net als trouwens die motorfiets. Ik heb hem al veertig jaar en hij rijdt nog steeds.

Ik mis dat stukje linnen. Het is een authentiek stuk, een certificaat van echtheid. Maar hoe onvergankelijk het ook is in zijn etuitje, het is wel weg. Overal gezocht en nergens gevonden. Ik kan bij de RDW een nieuw exemplaar aanvragen, je krijgt dan na betaling van dertig euro een nieuw kentekenbewijs. Dat is nu een stukje plastic op creditkaartformaat.

Maar daar ben ik nog niet aan toe. De acceptatie van het verlies wordt belemmerd doordat ik het mapje en dat kentekenbewijs door al dat gezoek steeds helderder voor me ben gaan zien. Ik herinner me nu dat op het bruine etui in gouden letters de naam van een verzekeringsmaatschappij staat. Ik zie ook de plastic mapjes steeds duidelijker voor me, ze zijn van ouderdom een beetje kleverig geworden en niet meer zo doorzichtig als in het begin. Ik weet ook waar ik het mapje voor het laatst heb opgeborgen, het was in een la. Ik kon het blind vinden. Maar twee jaar geleden heb ik die la gereorganiseerd, en sindsdien is het etuitje zoek.

Ik troost me met de gedachte dat ik van bijna alle andere voorwerpen die ik bezit wél de juiste verblijfplaats weet. Als je er even over nadenkt is dat een ontzagwekkende prestatie. Blijkbaar heeft een mens een drie-dimensionale maquette in haar hoofd van alle laatjes, kastjes, planken, potjes, bakjes, dozen en mappen in haar huis. En weet zij ongeveer wat zich daarin bevindt. En kan zij omgekeerd van een ding dat ze zoekt vrij snel vaststellen op welke plaats het verblijft.

Intussen zou ik wel graag willen weten waar dat mapje is. Ik hoef het niet eens terug te hebben. Als ik maar zou weten waar het nu is, waar het uithangt, wat ervan geworden is.

    • Warna Oosterbaan