Geslaagd voor de saus-test op weg naar Hillegersberg

Rotterdam, augustus 2018Restaurent ZotteFoto: Walter Herfst

Op een van die warme zomeravonden waarin de afgelopen maanden grossierden, zaten we op de stoep van de Straatweg hoek Philips Willemstraat. Is dat nog Noord of al Hillegersberg? Het was te warm om het op te zoeken en ik ben ook vergeten om het te vragen aan René Cieremans, eigenaar van Zotte, het restaurant voor de deur waarvan genoemde stoep dubbelt als terras – op deze avond goed bezet, hoewel enkele mensen toch liever binnen aten.

Het is hoe dan ook een strategische plek aan de verbindingsroute tussen dorp en stad waar op alle momenten van de dag fietsers, auto’s en trams passeren. Ooit zat op deze hoek een café dat eetcafé werd en evolueerde tot volwaardig restaurant dat op zes dagen in de week in lunch en diner voorziet.

Omdat we er toch zijn bestellen we een plankje san-daniele-ham, twee glazen witte wijn en een fles Acqua Panna. Opvallend aan de kaart is de internationale oriëntatie van de keuken. Ravioli en risotto (en eerder genoemde ham) refereren aan Italië, surf en turf (een halve kreeft gecombineerd met rundvlees) is een malligheid uit Amerika, Noorse garnalencocktail en pekingeend spreken qua inspiratiebron voor zichzelf en het black-angusvlees dat een voorname rol speelt op de kaart van Zotte komt van een runderras dat oorspronkelijk uit Schotland komt. Bij de desserts wordt die brede focus nog eens benadrukt door het ‘internationaal kaasassortiment’.

We zitten nog net in het staartje van de kreeftmaand, zodat we de verleiding niet kunnen weerstaan om te beginnen met kreeftensoep (12,95 euro) en kreeftravioli (14,95). De soep is mooi romig, de ravioli wordt geserveerd in een badje van kreeftenschuim met zeekraal die een prettige hartige bite geeft aan het overigens wat vlakke gerecht.

Tartare

Vervolgens neem ik als tussengerecht de à la minute gehakte steak tartare van black-angusbeef (15,95 euro). Het snijden en het aanmaken van het rauwe vlees met worcestershiresaus, tabasco, rauw eigeel, kappertjes, peper, zout etc. (voor een goede steak tartare komt nog heel wat kijken) is al gedaan, zodat ik wat dat ‘à la minute’ betreft moet vertrouwen op de blauwe ogen van René Cieremans. Wel liggen op het bord soldaatjes, gehakte augurk en ui gerangschikt. Wat ik in eerste instantie aanzag voor eigeel boven op de tartaar is in werkelijkheid verse mayonaise.

Er zijn restaurants die er een eer in stellen om het vlees aan tafel te snijden en alle ingrediënten apart te serveren waardoor het verder helemaal een doe-het-zelfaangelegenheid is. In dit geval werd het meeste werk me uit handen genomen, wel zo prettig met die warmte. Er viel niets op het gerecht aan te merken: het was vers, smakelijk en goed gedresseerd.

Ook als hoofdgerecht hield ik het op tartaar, zij het nu van geelvintonijn op avocadosalade en met een marshmallow van wasabi en een kletskop van sesam (12,95 euro), eigenlijk een voorgerecht. Verrassend lekker. Voor mijn vrouw kwam de tournedos op tafel, voluit de ‘Gran Carne Black Angus Tournedos geserveerd met huisgemaakte BBQ saus’, een mondvol, maar dat mag ook wel voor 32,95 euro. Ze nam er bearnaisesaus bij, omdat zij er stellig van overtuigd is dat de hand van de meester zich in dit soort dingen openbaart — zo niet, dan deugt noch de meester noch de saus. Het pakte goed uit met mooi vlees dat even in de Green Egg was gegaard.

Zo zaten we lekker op de stoep van de Straatweg te eten en ons te verbazen over de Maserati die voor het afhaalrestaurant op de andere straathoek met draaiende motor half op het fietspad half op de rijweg stond (kenteken bij de redactie bekend). We lieten ons goede humeur er niet door bederven, zeker wetend dat wij lekkerder hadden gegeten dan deze fantasieparkeerder ging doen.

Frank van Dijl is culinair recensent en journalist.
    • Frank van Dijl