Opinie

    • Christiaan Weijts

Academisch opvangkamp

Is er al een gironummer geopend voor die arme stakkers in het Groningse tentenkamp? Op het sportveld van de Zernike Campus staan drie hagelwitte tenten, van het type waar je een UNHCR-logo op verwacht. „Dat was ook mijn eerste indruk”, zegt Marzio (25) uit Italië. Slaperig, met baard van een paar weken en een muts over zijn oren, komt hij de middelste tent uit. Lachend: „Ik ben een academische vluchteling.” Drie nachten heeft hij hier al geslapen, samen met ongeveer vijfentwintig anderen. In alle studentensteden is de kamernood hoog, maar er gaat niets boven Groningen. Daar kreeg de staf zelfs de wanhopige oproep om zo’n academische vluchteling in huis te nemen. Zoals al die BN’ers die destijds zo gul hun logeerkamers openden.

Hier zijn bedden met dekens, en douches en lockers. Een uitgeklede bed-bad-en-broodregeling. „Het is niet ideaal, maar beter dan niks. En ik hoorde net dat we hier toch gratis mogen blijven.” De eerder betaalde 12,50 per nacht krijgen ze terug, na protest van de studentenvakbond.

Was er geen opvang in de eigen regio mogelijk? Nou, eigenlijk hebben we ze juist uit alle macht hierheen gelokt. Marzio begint straks aan een master economie. „Ik had gehoord dat die opleiding hier het hoogste scoort, en Groningen beter is dan de meeste universiteiten.” Precies wat de wervingscampagne gretig tamboereert: „In recent years, RUG has been receiving better assessments on average than the universities in the Randstad region.

Zoiets heeft natuurlijk een aanzuigende werking. Zolang universiteiten betaald worden naar studentenaantallen, zal onderwijs een product zijn, met studenten als consumenten, en instellingen die elkaar onderling beconcurreren. Alles om maar verzekerd te blijven van een groeiend marktaandeel. Beknibbelen op de productkwaliteit is onvermijdelijk. Om de afzetmarkt te vergroten moesten colleges in Engels, dat vaak even krakkemikkig is als die huisvesting.

Zoals de bootvluchteling zich laat besodemieteren door zijn smokkelaar, zo zijn die studenten vol in de valkuil van de universitaire marketing getrapt. Als ze medelijden verdienen, is dat van hetzelfde soort als voor een klant in een Actionfiliaal.

Universiteiten hebben een radicale schaalverkleining nodig. Prima signaal van onze koning, om het mbo-jaar te openen. Maak van universiteiten weer intellectuele gemeenschappen, met strenge selectie-eisen. Reken maar dat Oxford haar grensbewaking wel op orde heeft.

Marzio verwacht wel een kamer te vinden. „Ik trok dit jaar door Australië. Ik ben wel wat gewend.” Een beveiliger komt geagiteerd op ons af. Of ik het terrein onmiddellijk wil verlaten. Ach ja, als deze deplorabele omstandigheden maar genoeg bekend worden, jagen die ze vanzelf wel weg, die gelukszoekers.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek iedere vrijdag een column.
    • Christiaan Weijts