Recensie

Cruisecontrol op 100 en het resultaat is briljant

De eerste 1.500 exemplaren van de Kona Electric zijn uitverkocht, maar wachten loont, schrijft .
Hyundai Kona Electric bij Hyundai Sassenheim. Foto David van Dam

De Hyundai Kona reed ik al. Afgezien van zijn beperkte ruimte deed hij alles goed zonder de wereld op zijn kop te zetten; met zulke jolige bejaarden-SUV’tjes kun je grachten dempen. Ik dacht er hoofdschuddend het mijne van. Maar nu is hij er met elektromotor en dat verandert de zaak. Tot de komst van de ruimere Nissan Leaf met 60 kWh-accu is hij even koning in zijn prijsklasse. Geen elektrische auto van veertig mille komt op één batterijlading zo ver: 482 kilometer, zegt Hyundai.

Onder de vloer ligt een accupakket met een voor zo’n kleintje onwaarschijnlijke capaciteit van 64 kWh. Bestaande elektrische auto’s van zijn grootte komen tot maximaal 40, behalve de Opel Ampera-E met zijn 60 kWh. Die én nauwelijks te krijgen is én de 100 kW-snellaadfunctie mist waarmee een leeggereden Hyundai binnen een uur op de been is. Moet je wel net tegen de potige snelladers aanlopen die je, zacht uitgedrukt, nog niet op elke straathoek aantreft. Klein ongemak hebben leaserijders graag over voor een bijtellingtarief van 4 procent dat volgend jaar niet wordt verhoogd omdat zijn prijs onder de 50.000 euro blijft. De eerste 1.500 exemplaren voor dit land zijn uitverkocht; wie hem nu bestelt zal een jaar moeten wachten. Dat extreme levertijden voor elektrische auto’s een epidemisch probleem zijn is wel duidelijk. De massaproductie van batterijen wordt een hoofdpijndossier.

Wachten loont. Alles wat de gewone Kona goed doet, kan deze Electric beter. Met 204 pk heeft hij genoeg in huis om BMW-rijders een maagkwaal te bezorgen bij het stoplicht. Het comfort profiteert van de geluidloze motor en het aangepaste onderstel dat zijn mastodontische gewicht van 1.760 kilo soepel opvangt.

Zijn troef is doordachtheid. De draadloze telefoonlader zit binnen handbereik op de middenconsole. Het digitale instrumentarium is overzichtelijk, de touchscreenbediening logisch. Geen bonkende laadkabel tijdens het rijden: de bergtas is met klittenband verankerd aan de laadvloer. Het laadklepje zit op de enig juiste plek in de neus, dicht bij het oplaadpunt: druk op de klep en hij is geopend.

Standaard is adaptive cruisecontrol die automatisch remt voor langzamere voorgangers. Een must voor elektrisch rijden, want bij het afremmen regenereert de auto stroom. De remwerking ofwel de mate van energieopwekking bij gas loslaten is via paddles op het stuur instelbaar in drie sterktegraden. In de hoogste stand vertraagt de Kona zo snel dat de remmen nauwelijks gebruikt hoeven te worden en de auto zich met het stroompedaal alleen laat rijden. Slim is de driver only-knop die het ventilatiesysteem alleen op de bestuurder richt wanneer hij solo rijdt.

Stekkeren

Voorwaarts mars. Eerst in één ruk naar Drenthe, 190 kilometer, waarvan tweederde snelweg. Cruisecontrol op 100, op provinciale wegen 80. Het resultaat: briljant. Ik vertrek met een bereik van 445 kilometer en kom met 286 km aan; ik heb dus 31 kilometer meer gereden dan ik volgens de boordcomputer kwijt ben. Als ik zulke afstanden kan afleggen op eenderde van de batterijcapaciteit zou ik onder nazomerse weersomstandigheden op één lading boven de 500 kilometer moeten uitkomen. Na alle laadsessies, ook die na snellere ritten, geeft het display een bereik van minimaal 450 kilometer aan. Als dat er in een strenge winter 100 minder zijn is Leiden niet meteen in last.

Alleen dat laden. De dorpslaadpaal is hemeltergend traag; 3,3 kilowatt. Dat betekent met een nog behoorlijk volle accu ruim acht uur stekkeren. Een lege accu thuis opladen met de snellere Hyundai-wallbox duurt nog steeds een lieve 9 uur en 35 minuten. Door de steeds grotere batterijpakketten heeft een krachtkuur voor het openbare laadpuntennetwerk de hoogste urgentie.

Twee aandachtspunten. De Kona rijdt een beetje autonoom. Ook in bochten blijft hij zelfstandig keurig binnen de lijnen van de rijbaan. Mooi, maar ergerlijk zijn de nerveuze koerscorrecties die je de goedbedoelde assistentie laten ervaren als een pesterij, alsof een onzichtbare rijinstructeur geniepig aan je stuur zit te trekken. En waarom vraagt de stuurhulp je voortdurend het stuur vast te pakken, zelfs als je dat vast hebt? Twee: met de cruisecontrol aan reageert hij schokkerig als je per ongeluk gas bijgeeft terwijl je hem na een acceleratie laat terugzakken naar de ingestelde snelheid. Wellicht een softwaredingetje. Verder: geweldige auto met Tesla-bereik voor de halve prijs.

    • Bas van Putten