Brieven

Brieven

In het publieke debat over dure medicijnen gaat alle aandacht uit naar een kleine groep patiënten. Emotie staat vervolgens een eerlijke afweging in de weg, betoogden Marcel Canoy, Annelien Bredenoord, Matthijs Versteegh en Marcel Verweij zaterdag in Welke patiënten worden de dupe? (25/8). Wanneer je, zoals dit schrijverscollectief, ethische dilemma’s weegt met vooraf gestelde, oncontroleerbare beweringen, wordt het meer veroordeling dan afweging. „Voor dat premiegeld kunnen we vele wijkverpleegkundigen aannemen”, schrijven zij bijvoorbeeld. Dat is een redeneertruc! Telkens als patiënten een duur geneesmiddel wordt ontzegd, klinkt het argument dat het belang van de grote groep zwaarder weegt. Dat minste-kwaad-principe werkt natuurlijk niet zo. De schrijvers zetten de kleine groep patiënten die baat heeft bij een duur medicijn als Orkambi weg als mediageile klagers die over de ruggen van vele hardwerkende Nederlanders hun gelijk halen met oneigenlijke argumenten. Vindt niemand dat onethisch? Ik wel! Mijn bezwaar is ook dat ze hun betoog in beton gieten. De prijzen voor die dure medicijnen kunnen toch nog dalen, de techniek staat toch niet stil? De grote groep die zich inzet voor de kwaliteit van leven van enkele zieken – waarom prijzen de auteurs dat niet in hun ‘ethische afweging’?


Directeur VKS (stofwisselingsziekten.nl)
    • Hanka Dekker