Recensie

Octopath: oude pixelfiguren in moderne 3D-wereld

Gaming Met Octopath Traveler – een van de grote Switchtitels van het jaar – keert Square terug naar de oude Japanse rollenspellen die het bedrijf groot maakten.

Ophelia, een geestelijke die de kracht heeft om personages in de strijd aan de hand te nemen.

Als je Octopath Traveler voor het eerst opstart en je hoofdpersonage gekozen hebt, dan maakt duizeligheid zich even van je meester. Tweedimensionale pixelpersonages lopen in een driedimensionale ruimte over het scherm. Square Enix zet met de tekenstijl zo onmiddellijk neer wat de game wil zijn – het oude, maar wel in een modern jasje.

Voor Square is Octopath – een van de grote Switchtitels van het jaar – een terugkeer naar het genre dat het ooit groot maakte. Met pixel-rollenspel Final Fantasy wist het gamebedrijf in 1987 namelijk voorgoed de Japanse gametraditie op de kaart te zetten. Waar het Westen zich in rollenspellen vooral hard maakte voor keuzevrijheid, blonk men in Japan het liefst uit in kunstig ontworpen personages en ingewikkelde vechtsystemen. De tekenstijl van de oude Final Fantasy-games, korzelig van de felle pixelpuntjes, is sindsdien vele malen nagedaan.

Square Enix schakelde jaren geleden over op de strakke 3D-figuren die gemeengoed zijn in games, maar keert hier terug naar de pixelachtige roots. De moderne vorm ziet er fantastisch uit. En de opzet is vrij uniek te noemen: je speelt tijdens het verkennen van de wereldkaart acht personages vrij die allemaal hun eigen verhalen hebben. Een hoofdverhaal is er niet.

Ook het vechtsysteem is een samensmelting van het nieuwe met het oude. Zoals een Japans rollenspel betaamt gebeurt het vechten in rondes, waarbij elke deelnemer aan het gevecht de tijd krijgt om een aanval uit te voeren of een object te gebruiken. Nieuw is hier de verdubbelaar, een metertje dat langzaam opbouwt van ronde tot ronde, en je de mogelijkheid geeft om meerdere of sterkere versies van je aanvallen te gebruiken. Op hun best zijn de gevechten heerlijke tactische exercities: gebruik je je verdubbelaar nu om je vijand buitenspel te zetten, of wacht je totdat hij dat al is, zodat je aanvallen hem harder raken?

Daarachter schuilt ook het grootste pijnpunt van deze game. Zelfs al heb je alle acht hoofdstukken uitgespeeld, dan nog zijn je personages niet sterk genoeg om de bad guys in het volgende stadium te verslaan. Je moet je overgeven aan een andere traditie van de JRPG: het eindeloos bevechten van gewone vijanden tot je sterk genoeg bent. Ben je op kracht, dan doorloop je de nieuwe hoofdstukken weer vloeiend achter elkaar. Zo ontstaat een vreemde cyclus van lekkere flow en domme repetitie, waarbij het spel telkens opnieuw doodslaat.

Octopath is een gigantische game – je kan er gemakkelijk meer dan dertig uur aan kwijt zijn – en de verhalen zijn soms langdradig, maar altijd charmant. Het heeft dit soort hersenloze opvulling niet nodig.

    • Len Maessen