Anna Calvi

Foto Maisie Cousins

Zangeres Anna Calvi gebruikt geluk als zelfverdediging

Pop

Met het album ‘Hunter’ viert de Britse Anna Calvi het ongewone en afwijkende. „Ik presenteer mezelf als jager, niet als prooi.”

De Britse Anna Calvi is zangeres, uitbundig live-performer en gitaarmeester in één. Tijdens optredens rent ze rond en stort ze zich op het toneel, met of zonder gitaar. De klassiek getrainde violiste die zichzelf gitaar leerde spelen en pas rond haar vijfentwintigste begon te zingen, lijkt groots en exuberant.

Maar aan tafel in een Amsterdams hotel zit een delicate jonge vrouw die oogcontact vermijdt en zachtjes praat van achter haar donkere haar. Alleen de helwitte enkellaarsjes zijn hetzelfde als op het toneel.

Later vertelt ze dat juist haar introverte aard de oorsprong is van haar podium-act. In het dagelijks leven is ze verlegen, zegt ze. „Daardoor verspil ik geen energie aan het sociale leven.” Veel artiesten zijn introvert, volgens Calvi. „Maar al die energie die we binnenhouden, moet er op een gegeven moment uit. Op het podium dus.”

Calvi is niet tevreden over de manier waarop vrouwen zich doorgaans op het podium gedragen: ‘te lief, te ingetogen’. Zelf zoekt ze het midden tussen mannelijke bravoure en vrouwelijke bescheidenheid.

Het is een actueel thema: de grens tussen man- en vrouw-zijn die opgerekt moet worden. Zangeressen en zangers spreken zich in interviews uit over de frustrerende beperking die ‘gender’ oplegt. Ze willen meer vrijheid bij het kiezen van performance, stijl en presentatie.

Bij Anna Calvi lijkt het proces al voltooid – ze is een wervelende hybride van mannelijk en vrouwelijk. Maar er is nog veel te winnen, zegt ze ernstig. Dat is haar „missie”.

Grenzen

Muzikaal past Anna Calvi in de school van Nick Cave, door de nadruk op emotionele zang en dramatische, maar onvoorspelbare melodieën. Op haar nieuwe album, Hunter, vallen stijl en inhoud samen. Alleen al haar krachtige stem – afwisselend rauw, schel, hoog – ontstijgt de grenzen van het ‘vrouwelijke’.

Door haar begeleiders worden pauken geslagen, violen gestreeld, gitaren getergd. Plotseling kan de orde worden omgegooid, en neemt een hoorn of de gierende stem van Calvi de overhand, zoals in ‘Indies Or Paradise’ of het titelnummer. In ‘Chain’ zingt Calvi over de uitwisseling tussen man en vrouw – ‘I’ll be the boy, you be the girl/ I’ll be the girl, you be the boy’ – en speelt een weelderige gitaarsolo die zich als een gordijn van noten over de melodie uitspreidt.

“De manier waarop vrouwen tegenwoordig worden afgebeeld, heeft niets te maken met hoe vrouwen zíjn”

Het album Hunter maakte ze met enkele voor haar nieuwe muzikale krachten als bassist Martyn Casey, uit de band van Nick Cave, en Adrian Utley, bekend van Portishead.

Lust

Dit derde album moest „lust” en „plezier” tot uitdrukking brengen. „Dat is een verschil met mijn vorige werk. Dit is een levenslustig album waarop ik mezelf presenteer als ‘jager’, en niet als prooi. Ik trek erop uit om zinnelijk genot te vinden.” De muziek, zegt ze, moest beelden oproepen, als in een film. „Hoe kan muziek werkelijk een bepaald gevoel uitdrukken, vroeg ik me af. Kan ik het laten klinken op een manier dat het lijkt alsof je werkelijk een kus voelt? ‘Chain’ bijvoorbeeld, gaat over het moment dat je iemand kust tot wie je je onweerstaanbaar aangetrokken voelt.”

Hunter is de viering van het ongewone en het afwijkende – het soort album dat Calvi zelf had willen horen, toen ze een tiener was. „Ik was ‘queer’, uiterlijk en seksueel. Afgezien van een paar platen van Patti Smith, was er niets waarin ik me herkende. Daarom wilde ik iets maken voor jonge vrouwen van nu.” Tegenwicht is nog altijd nodig, zegt ze. „De manier waarop vrouwen tegenwoordig worden afgebeeld, heeft niets te maken met hoe vrouwen zíjn. De vrouwen die ik ken zijn grappig, rommelig of stoer. Maar in Engelse kiosken zie je een muur vol tijdschriften zoals Hello! of People. De koppen zijn allemaal vernederend: ‘Zij werd gedumpt’, ‘Zij is te dik’, of ‘Zij is naar de plastisch chirurg geweest’. Dat is het enige wat ze over vrouwen te zeggen hebben.”

Waarom duurde het tot haar derde album voordat Calvi haar positieve boodschap wilde uitdragen? „Dit was het juiste moment, door wat er in mijn leven gebeurde. Ik verbrak na acht jaar de relatie met mijn vorige partner. Ik moest mezelf opnieuw uitvinden en opnieuw ontdekken wat lust en plezier betekenen. Ik heb nu een nieuwe liefde. Zij moedigde me aan om speelser te zijn, en vrolijker, ook.” Ze is gelukkiger, en noemt het „geluk als zelfverdediging”. „De onderdrukking verslaan door gelukkig te zijn, daar gaat het album over.”

Sommige nummers op Hunter eindigen in een catharsis. In ‘Don’t Beat The Girl Out Of My Boy’, bijvoorbeeld, houdt Calvi een ijselijk hoge noot secondenlang aan. Calvi noemt die toon „bevrijdend”. „Ik wilde shockeren door hoog en wild te klinken. En ja, het voelt voor mij net zo wild als het klinkt, want zo te zingen kost zoveel energie, dat je je hoofd er niet meer bij kunt houden. Het lichaam neemt het over.”

    • Hester Carvalho