Recensie

Romy Schneider kon niet aan Sissi ontsnappen

Biopic In ‘3 Days in Quiberon’ wordt Sissi gebruikt om het leven van Romy Schneider te schetsen. Maar de film is meer dan dat.

Marie Bäumer als Romy Schneider in ‘3 Days in Quiberon’.

Ik ben niet Sissi, zegt Romy Schneider in 3 Days in Quiberon, een speelfilm gestructureerd rondom een interview dat zij in 1981, een jaar voor haar noodlottige dood, gaf aan het Duitse weekblad Stern. Maar om nu uit te leggen waarom de film van de Duits-Frans-Iraanse Emily Atef zo bijzonder is moeten we toch vertellen dat Romy Schneider wel Sissi was, de Oostenrijkse suikerprinses uit een filmtrilogie.

De films die ze in de jaren zestig en zeventig draaide met alle grote regisseurs uit die tijd (Claude Chabrol, Claude Sautet, Luchino Visconti, Orson Welles) en haar grote romance met de Franse acteur Alain Delon zijn langzamerhand in de vergetelheid geraakt, maar Sissi wordt nog steeds elke Kerst op televisie uitgezonden. De cynische journalist die in de film in het Bretonse kuurhotel tegenover haar zit herinnert haar (en ons) er nog eens fijntjes aan: iedereen wilde dat Romy Sissi bleef. Ondertussen beheersten haar soms scandaleuze rollen en affaires de roddelrubrieken op een manier die weinig sterren vandaag de dag gegeven is.

Haar tragiek was en is dat ze maar niet aan die Sissi kon ontsnappen. Net als eerder dit jaar de film over zangeres Nico inzoomde op een detail uit haar leven om zo het grotere beeld te schetsen, doet Atef dat ook met Schneider. De titel geeft tijd en plaats aan.

In sober, loom, jazzy zwart-wit activeert het interview de herinnering. Alles komt aan de orde in dit steekspel: de verstoorde relatie met haar moeder, de roem, de dromen, en het verlangen om zichzelf te zijn. Vrij. De film is meer dan een reconstructie, ook een vorm van mediakritiek en media-archeologie: een reflectie op de onverzadigbare sterrenhonger van de filmindustrie.

    • Dana Linssen