Recensie

In Iran moeten ze niets hebben van ‘eigenzinnige actrices’

Drama In het Iraanse ‘3 Faces’ spelen de hoofdrolspelers zichzelf. De intrigerende film gaat over de rol van kunstenaars in het land.

Behnaz Jafari en Jafar Panahi gaan op zoek naar een verdwenen actrice in ‘3 Faces’.

Als de Iraanse regisseur Jafar Panahi een zelfmoordfilmpje van de aankomende actrice Marziyeh ontvangt dat bestemd is voor de beroemde actrice Behnaz Jafari, gaat hij samen met Jafari op onderzoek uit. Is het filmpje echt? Leeft zij nog? Wat is er precies gebeurd?

Panahi en Jafari rijden naar het geboortedorpje van Marziyeh, waar ze eerst hartelijk worden ontvangen. De dorpsbewoners denken dat zij hun elektriciteitsproblemen komen verhelpen, maar ze zijn slechts ‘kunstenmensen’.

3 Faces heeft de vorm van een road movie, en dient zo als hommage aan Panahi’s leermeester en vriend Abbas Kiarostami. Panahi mag sinds 2010 van de Iraanse regering niet meer filmen, al wordt zijn filmverbod blijkbaar niet streng gehandhaafd: 3 Faces is zijn vierde film in zeven jaar. De regisseur heeft ook een uitreisverbod.

De film gaat over de rol van kunstenaars in Iran. De dorpsbewoners herkennen Jafari enthousiast van een tv-soap maar moeten niets hebben van „eigenzinnige en eigenwijze” actrices als Marziyeh en de in het dorp wonende Shahrzad, een oude „immorele” filmster uit prerevolutionair Iran. Met haar frivole acteerambities bezoedelt Marziyeh de eer van de familie.

Panahi filmt de reis en de ontmoetingen met enkele dorpsbewoners in lange takes, hij oordeelt niet maar laat slechts de reacties van de dorpelingen zien. Ook speelt hij, net als veel Iraanse filmers, een intrigerend spel met feit en fictie door iedereen versies van zichzelf te laten spelen.

    • André Waardenburg