Thuiskok. Jamie terug naar de basis

Wie mij al een tijdje volgt, weet dat ik regelmatig zeer kritisch ben geweest op Jamie Oliver. Dat heeft een reden. Je kunt onze relatie, voor zover je daarvan kunt spreken, het beste omschrijven als ‘it’s complicated’. Dat begon toen ik Oliver als Naked Chef op tv zag, de man die niet kon wachten om te laten zien hoe makkelijk was om in dertig minuten een heerlijke maaltijd op tafel te zetten.

Legendarisch was ook zijn deelname aan MasterChef Australia in 2012, waar hij gewapend met een scherp mes en een deegroller een betere plank met antipasti neerzette dan drie van de beste deelnemers - die bovendien een kwartier meer tijd kregen.

Maar daarna ging het bergafwaarts. Oliver hield zich steeds meer bezig met het verkopen van spullen, programma’s en boeken. Twee ongeïnspireerde boeken over superfoods toonden aan dat hij plots trends volgde in plaats van zette. Heel Spanje werd woest toen Oliver in 2016 chorizo door de paella deed. Dieptepunt voor mij was een boekpresentatie in 2015, in zijn restaurant Fifteen in Amsterdam. Van de spontane chef was niks meer over: tijdens het maken van een pasta met doperwten en spekjes werd Olivers kuif nog even bijgesprayd door een styliste. Nu is het tijd voor een hernieuwde kennismaking. Oliver keert voor zijn nieuw kookboek Jamie kookt Italië terug naar het land van zijn mentor Gennaro Contaldo. Ik heb altijd het idee gehad dat dit de keuken is waarin Oliver zich het meeste thuisvoelt. Het past bij zijn filosofie van snelle en simpele gerechten met weinig ingrediënten, die dan wel weer het liefst lokaal en van goede kwaliteit zijn. Alsof het zo heeft mogen zijn, staat er op de eerste pagina een geweldige borrelplank, vol met antipasti van hammen, kazen, vruchten, olijven en vis. Erna volgen 140 recepten van klassiekers en variaties daarop, nooit te moeilijk en allemaal in Olivers kenmerkende enthousiaste stijl uitgelegd en gefotografeerd.

Oliver zou natuurlijk niet Oliver zijn als hij hier en daar zijn vrijpostige houding ten opzichte van klassieke keukens iets te ver doorvoert. Spaanse aioli heeft hier niks te zoeken, en in een échte cacio e pepe hoort geen boter. Maar het zij Oliver dit keer vergeven. Hij is terug naar de basis en doet gelukkig weer waar hij goed in is. Met dit boek kunnen Jamie en ik nog jaren door.

    • Sam de Voogt