Op de verjaardag

Vaste Gasten Elke verjaardag is anders. Toch ziet er vaak dezelfde types.

De expert

Hij heeft op verjaardagen het hoogste woord. De wijn die je schenkt is lekker hoor, maar je betaalt bij deze soort natuurlijk „vooral voor de naam”. Maar laat het je smaken, want het einde der tijden is sowieso nabij „nu alle insecten zijn verdwenen”. Wist je trouwens dat de Chinese muur vanuit de ruimte te zien is? De expert lijkt overal iets vanaf te weten, maar bij doorvragen blijkt zijn kennis beperkt. Je verdenkt hem ervan één op één National Geographic te citeren. Buiten verjaardagen is hij op vakantie te herkennen aan het feit dat hij militant iedereen groet op het platteland. Want: „Zo doet men dat hier.”

De geniepige slijmerd

Je krijgt een gezamenlijk cadeau maar degene die daarin het voortouw nam, heeft zelf nog een extra cadeau, in de vorm van een gedicht of een zelfgemaakt sieraad. Je ziet de andere deelnemers een beetje verstoord kijken. Zíj staan er nu op als gemakzuchtige knieperds. Als het juffendag is, doet de geniepige slijmerd mee aan het gezamenlijke cadeau van de klas maar haar kinderen krijgen ook altijd nog een los cadeautje voor de juf of meester mee. Dit type man of vrouw zal je er nooit aan herinneren een gezamenlijke vriend of familielid op diens verjaardag te feliciteren. Ook niet als je die bewuste dag de hele dag samen optrekt. Ze doet verbaasd als de volgende dag blijkt dat jij de verjaardag wel bent vergeten. „O, wist je dat niet?”

De tegoedbon

Ze heeft altijd de meest fantastische cadeaus. Meestal spreekt daaruit de wens om vaker samen met jou iets te doen. Een ervaring die ze met jou wil delen. Een lunch, samen naar een museum of zelfs een heel weekend samen weg. Wat alleen een beetje jammer is: ze heeft nog geen tijd gehad om het cadeau werkelijk aan te schaffen, het hotel te reserveren of een datum te prikken voor dat weekend weg. Daarom krijg je een handgeschreven briefje waarop ‘tegoedbon’ staat. Je legt het in de la met tegoedbonnen van voorgaande jaren.

De vriendin die haar problemen graag bij jou neerlegt

„Oei”, reageert ze op je uitnodiging voor je verjaardag. „Begint het zo laat op de avond joh? Dat is voor mij natuurlijk wel heel lastig in verband met tennis/de kinderen/mijn man die de auto nodig heeft. Hmm. Ik moet even kijken of dat dan gaat lukken. Vooral omdat er natuurlijk geen trein komt, daar. Is er iemand met wie ik kan meerijden? Sowieso: jammer dat er geen buitenruimte is. Wat ga je doen als het bloedheet is? Je moet wel een plan B hebben hoor.” Je denkt: waarom leek het alweer zo’n goed idee om een feest te geven?

De trouwe hond

Hij kan het gewoon niet: wegblijven op een feestje. Dus, als hij wordt uitgenodigd voor een lunch aan de andere kant van het land door iemand van wie hij al jaren subtiel probeert af te komen, gaat hij – zachtjes mopperend – die kant op. Begrafenissen van mensen die hij nauwelijks kent; hij moet er niet aan denken dat de zaal halfleeg is, dus hij gaat. Een afscheid van een collega van wie iedereen opgelucht is dat hij eindelijk de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt; de trouwe hond is erbij. Stikjaloers op mensen die durven weg te blijven.

De vriend die veel moeite heeft gedaan voor je cadeau

Stralend komt hij je cadeau overhandigen. Voordat je het mag uitpakken doet hij nauwgezet verslag van het wordingsproces. Hij had dus eerst dit voor je bedacht en toen dat. Maar uiteindelijk bedacht hij dat je hiermee blijer zou zijn. Via allerhande slinkse tactieken is hij er in geslaagd op een veilingsite dit unieke exemplaar voor jou te bemachtigen. „En”, vertrouwt hij je toe, „dit jaar mocht je cadeau best wat meer kosten”. Je bent onder de indruk van zijn verhaal, maar het gekke is dat je toch niet helemaal snapt waarom hij nu juist voor jou een banjo heeft gekocht. Je doet blij verrast: „Hoe wist je dat?!” Hij informeert nog jaren of je er vaak op speelt.

De tante met de kwaal

Iedereen op je verjaardag weet: níet informeren naar de gezondheid van je tante. Wat. Er. Ook. Gebeurt. Niet omdat je niet hoopt dat het goed met haar gaat, dat hoop je wel. Maar omdat al dat gepraat over wat er niet goed gaat, ook haar niet helpt. Ze heeft echter met de jaren steengoede gesprekstechnieken ontwikkeld om haar kwalen toch te agenderen. Als je naar haar studerende zoon informeert zegt ze bijvoorbeeld: „Ja, het is voor hem natuurlijk ook moeilijk dat z’n moeder zo ziek is.” Ook gezien: de tante die bij binnenkomst op de kringverjaardag haar voet in gips op de salontafel legt om een gesprek erover af te dwingen.

De vriend die ‘nog wel even kijkt’ of hij komt

Je viert je verjaardag en vraag de genodigden te laten weten of ze komen. Alleen je goede vriend reageert niet. Je weet: hij bepaalt op de dag zelf of hij zin heeft. Als hij komt, is dat vaak net wanneer het feestje op z’n einde loopt en je vermoeid op de bank wil ploffen. Hij daarentegen heeft honger, dorst en goede zin.

    • Merel Thie