Een sluiproute voor Dagobert Duck

Vanuit Princeton, New Jersey, schrijft over wat haar opvalt. Vandaag: over Disneyland als vuurdoop voor het ouderschap.

Een bezoek aan Disneyland is voor veel gezinnen onvergetelijk. Niet alleen om de vele attracties, de Mickey Mouse-pannenkoeken en de souvenirs. Het is de ervaring van uren in de rij staan, zwetend onder de brandende zon met jengelende, dorstige kinderen, die een band voor het leven schept. Als je ’s avonds uitgeteld naar het vuurwerk bij het sprookjeskasteel kijkt, voel je je als een commando die een survivaltocht in de jungle heeft overleefd – althans als ouder.

Ik zie ons nog op weg in de huurauto, ruim voor zonsopgang vertrokken, met onze eigen Kwik, Kwek en Kwak in pyjama op de achterbank. Toen we aankwamen stond er al een rij van jewelste, waar we net zoals de Amerikaanse familie voor ons, zonder zeuren achteraan sloten. Alwaar hun zoontje zich hardop afvroeg waarom onze kinderen hun pyjama’s nog droegen. Ja, Hollanders.

Een van de openbaringen van Disneyland is dat je er een doorsnede van de Amerikaanse samenleving tegenkomt– een behoorlijke dikke doorsnede. Pretparken zijn de grote gelijkmaker. Tandarts of stratenmaker, we staan allemaal in dezelfde rij voor de roetsjbaan, draaimolen of wc.

Niet dus. Zo werd me laatst duidelijk in een gesprek met een multimiljonair. Er blijkt een sluiproute voor de Dagobert Ducks van deze wereld. De vader van twee kleine meisjes vertelde mij met een brede glimlach hoe hij alle gebruikelijke ellende keurig had weten te vermijden. Nadat hij met zijn privévliegtuig was ingevlogen, werd hij opgewacht door een persoonlijke gids, die het gezin de hele dag door het park loodste. „Niet een keer in de rij gestaan”, zei hij trots. „En wist je dat daar ook een sterrenrestaurant in een privéclub is? Ja, het kost natuurlijk wel een tonnetje om lid te worden, maar dan heb je ook wat.” En de meisjes? Die waren teleurgesteld dat de Mickey Mouse-pannenkoek bestond uit drie aan elkaar geplakte halfgare deegrondjes. Gelukkig maar.

Deze vipbehandeling past in een breder patroon. Voor bijna alles in Amerika zijn er sluiproutes en shortcuts beschikbaar, mits je een dikke portemonnee hebt. Dit alles begon natuurlijk ooit met vervoer – de privésuite in de oceaanstomer, de eersteklascoupé in de trein, business class vliegen met champagne. Vervolgens zijn er de hotels, de reizen en dus de pretparken. Een waaier van zilveren, gouden en platina kaarten biedt toegang tot geheime deurtjes en verborgen gerieflijkheden, de ene nog exclusiever dan de andere.

Wat is de toekomst? Dat je alle levenservaringen rechtstreeks kunt kopen zonder enige inspanning? Een diploma van een topuniversiteit, een succesvolle carrière. Hoeveel plezier beleef je als het eindresultaat op een presenteerblaadje wordt opgediend?

Een bezoek aan Disneyland hoort een vuurdoop te zijn van het ouderschap. Een speldje dat je pas verdient als je uit pure wanhoop tegen je kinderen uitvalt met je broek onder de chocolade-ijsvlekken. Zoals de bekende frase zegt: het leven is geen bestemming, het is een reis. Of, zoals vele ouders, die veel te veel hebben uitgegeven voor een Minnie Mouse-pop voor hun dochter, maar vertederd toekijken hoe ze die op de achterbank met plakkerige handjes tegen zich aanklemt, zullen beamen: het leven is een rij.

Reacties naar pdejong@ias.edu
    • Pia de Jong