Recensie

Deze games staan ons dit jaar te wachten

Gamescom

Op de Gamescom in Keulen, de grootste gamebeurs van Europa, worden deze week de nieuwste games getoond. Zoals ‘Assassin’s Creed Odyssey’, waarin je nu ook een vrouw kan spelen.

In 'Cyberpunk 2077' speel je de huurling V, die verwikkelt raakt in de criminele praktijken van Night City. Beeld CD Projekt Red

Het is het tiende jaar dat Gamescom in Keulen gehouden wordt: de grootste gamebeurs van Europa, en een van de drukst bezochte ter wereld. Net zoals elk jaar stromen vijf dagen lang, vanaf 21 augustus, honderdduizenden gamers toe vanuit heel West-Europa om games te proberen van de hand van de duizenden gameontwikkelaars uit elk voorstelbaar land die ter plekke aanwezig zijn.

Sommige langverwachte titels ontbreken op de beursvloer. Het vervolg op de populaire western Red Dead Redemption, de nieuwe futuristische online shooter Anthem en het tweede deel in de zombie-familietragedie The Last of Us zijn nergens te vinden. Maar Gamescom blijft een uitgelezen kans om te zien wat ons te wachten staat in het aankomende gamejaar 2018 - 2019.

Cyberpunk

Ook Cyberpunk 2077, het nieuwe spel van de gigantisch populaire Poolse ontwikkelaar CD Projekt Red (The Witcher) heeft geen presentatie voor het grote publiek. Achter gesloten deuren willen de ontwikkelaars wel even het eerste uur aan de pers laten zien.

Cyberpunk draait om de huurling V (man of vrouw, naar keuze) die samen met zijn of haar partner Jackie probeert om op te klimmen in de hyperkapitalistische samenleving van de Verenigde Staten anno 2077. Het is klassiek cyberpunk met een kleine c, a la films als Blade Runner: grote multinationals zijn de baas en de stad loopt over van neonkleurige hologrammen, duistere technologie en groezelig cement. Maar de stad is ook een indrukwekkende prestatie an sich: de straten van Night City krioelen van de mensen die allemaal hun eigen levens lijken te leiden op een manier die we nog niet eerder hebben gezien. Wel vervalt het soms in cliché: dansende naakte vrouwen blijven populair in dit genre.

Minder vernieuwend maar interessant is het manipuleerbare verhaalsysteem. Elke missie, wordt ons beloofd, bestaat uit meerdere keuzes die je als speler kan maken. Zo krijg je de opdracht om een robot te kopen voor een louche fixer, maar de fixer wil je testen en geeft je geen geld om de opdracht mee uit te voeren. Ja, je kan dom je weg naar binnen knallen. Maar je kan ook contact zoeken met de vijanden van de bad guys die de robot in handen hebben, en via hun het geld – en een ‘cadeautje’ - verkrijgen.

De kracht van Cyberpunk is dat de keuzemogelijkheden daar niet ophouden. Vertel je de bad guys dat je een kwaadaardig ‘cadeautje’ bij je hebt en probeer je zo samen hun vijanden een loer draaien? Het kan. Voor elke mogelijkheid is een consequentie bedacht, wordt ons verteld – en CD Projekt Red is geen ontwikkelaar die bekend staat om grootspraak.

Ook Dying Light 2 van Techland zet vol in op wat de ontwikkelaars “non-lineaire vertelling” noemen. Ze hebben de hulp in geroepen van de beroemde gameschrijver Chris Avellone voor deze zombiegame, met een nadruk op keuzes die de ontwikkeling van de naamloze Europese stad beïnvloeden waarin het spel speelt. Help je de meedogenloze maar ordelijke Peacekeepers tijdens één missie? Dan nemen ze wellicht een deel van de stad in, waarbij ze nieuwe paden aanleggen en de zombies verdrijven. Maar die zombies worden vervolgens de omliggende wijken in gedreven. Dat beïnvloedt weer de keuzes die je daarna krijgt.

Schieten

Rage 2 gooit het over een andere boeg. Deze kleurrijke shooter stelt tijdens de korte Gamescom-demo het schiet- en steekwerk centraal. Als een dolle hol je door een gebied vol anarchistische punks. Naast de gebruikelijke wapens heb je ook speciale krachten: verreweg het leukste is de Stomp, waarbij je jezelf hoog de lucht in lanceert en vervolgens met enorme kracht weer neerdaalt. Knal je genoeg bad guys om, dan krijg je de overdrive-modus tot je beschikking. Dan slaan je kogels als raketten neer op de vijand en verandert de ervaring in een bizarre roes. Voeg er een sausje van zachte satire overheen, en het resultaat is een fijne schietgame die niet veel nieuws brengt.

Fallout 76 is een onverwachte telg in de traditioneel op solospelers gerichte Fallout-reeks. De game is volledig online en vindt plaats in een post-apocalyptische versie van de staat West Virginia die gevuld wordt met andere spelers en waar iedereen huizen kan bouwen. Het is daarbij voorzien van een onorthodox systeem: kwaadwillende spelers kunnen anderen nauwelijks pijn doen tenzij ze terugschieten. Slaagt de speler er toch in om zo een ander te doden, dan wordt deze tot crimineel bestempeld, krijgt géén punten voor de moord, en kan flinke sommen geld kwijtraken als andere spelers hem opsporen en doden. Wellicht zal dat de pijn voor liefhebbers van alleen spelen iets verlichten, want die hebben het dit jaar hard te verduren.

Call of Duty: Black Ops 4 heeft alle pretenties van een solomodus zelfs overboord gezet en komt in plaats daarvan, zoals zoveel gamebedrijven, met een 100-spelers modus gebaseerd op het extreem populaire Fortnite.

Ubisoft

Gamegigant Ubisoft heeft de liefde voor de sologamer nog niet laten varen: ze presenteerde dit jaar onder andere solotitels Assassin’s Creed Odyssey en Starlink: Battle for Atlas. Die laatste is een leuke, snelle sci-fi-game waarin je verschillende planeten verkent. De planeten zijn groot, met veel geheimen om te ontdekken, en het vliegen zowel binnen als buiten de atmosfeer is prettig. Maar Starlink moet het boven alles hebben van de centrale gimmick: meegeleverd met de game zijn enkele poppetjes, fysieke ruimteschepen en wapens. Die klik je bovenop je controller om ze toe te voegen aan het spel. Tijdens het spelen kun je onderdelen er op- en afklikken; nieuwe wapens en schepen kunnen erbij worden gekocht. Het is een speels idee met één nadeel – dankzij de enorme schepen kan je de knoppen van je controller nauwelijks meer zien.

Lees ook: Assassin’s Creed Origins: een museum vermomd als actiespel

Assassin’s Creed Odyssey is de opvolger van Origins, waarmee de reeks vorig jaar een zachte doorstart maakte. Dat is te merken: zowel in locatie als in de mogelijkheden lijkt de game erg op haar voorganger. Het oude Griekenland is hier net zo geel en zanderig als het oude Egypte. Maar Ubisoft doet één ding goed. Ze keken kunstjes af van concurrent Bioware en voegden onder andere de mogelijkheid om een vrouw te spelen toe – en een breed dialoogsysteem dat zelfs ruimte laat voor geflirt.

Nintendo blijft de hoeder van het kindvriendelijke segment, maar levert het komende jaar weinig titels buiten gekke kleine games en nieuwe delen van evergreens Pokémon, Super Mario Party en Super Smash Bros.Super Mario Party bevat dit jaar voor het eerst een zogenoemde Mariothon, waarbij spelers een aantal kleine spellen moeten doorlopen: denk aan games als een vleesbakwedstrijd en een driewielerrace. Wie de meeste punten verdient, wint.

Naast de grote jongens zijn er op Gamescom elk jaar tal van kleinere projecten. Eén van de interessantere aanwezigen is Breach, een online rollenspel van de hand van enkele ex-Bioware-ontwikkelaars die het moet hebben van snelle actie. Breach vindt plaats in een wereld die een mix is van fantasy en moderniteit, waarin spelers het alleen of met vrienden opnemen tegen een gevaarlijk schaduwmonster. Je vecht door enkele kamers vol vijanden, met in elke kamer een andere missie. Na elke succesvol afgeronde missie kun je je personage van meer krachten voorzien – verlies je, dan wordt juist de vijand sterker. Maar het leukst is misschien wel het schaduwmonster zelf: je kan namelijk zelf in de huid van dit wezen stappen en je medespelers teisteren met valstrikken en vijanden.

    • Len Maessen