Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Bushcrafters

In ons dorp is het normaal dat mensen tijdelijk verdwijnen in de natuur. Ze zijn daar heel open over. De aangetrouwde familie zat de afgelopen dagen ergens in een tent in de wildernis in Twente, maar je hoort ze hier ook vaak over ‘lekker met de boot verdwijnen’ of ’s nachts jagen om de wildstand op peil te houden. Bij de slager, een van de weinige plaatsen waar het me lukt om contact te maken met andere inwoners, ging het een keer over wild barbecueën: het jagen en daarna ter plekke villen, preparen en eten van wilde dieren, vaak een kip of konijn. Het was iets waar hij als slager moeilijk achter kon gaan staan, maar het gebeurde toch en overheid in de vorm van de wijkagent op een fiets had natuurlijk weer niets in de gaten.

Het kon niet anders of er zaten hier bovengemiddeld veel bushcrafters, mensen die op eigen kracht zo nu en dan gaan overleven in de natuur, bedacht ik me gisteren.

De hobby kwam tot me via Erik van ’t Padje, een geweldige naam voor een bushcrafter, die tot zijn grote spijt ineens overal in de media was als ‘bushcraft-vriend’ van Jos B., die woensdag werd genoemd als verdachte in de zaak-Nicky Verstappen. Jos was verdwenen en werd in staat geacht om langere tijd in de natuur te overleven.

Jos liet op zijn YouTube-kanaal meerdere video’s achter die een idee gaven hoe hij dat doet. Best bijzonder: een camera op een statief in het veld zetten en daar dan zo nonchalant mogelijk in camouflagekleding voorbijlopen. In een ander filmpje bereidde hij een gans. Hoe goed de skills van Jos B. zijn kwamen we verder niet te weten want behalve Erik van ’t Padje waren er tijdelijk geen bushcrafters meer te vinden die zin hadden om openlijk over hun hobby te vertellen. In de Volkskrant werd een anonieme bushcrafter geciteerd die tot deze geweldige zin kwam: ‘De een vindt al dat hij aan het bushcraften is als hij met de auto naar de natuur rijdt, in een hangmat gaat liggen, een vuurtje stookt en een lepeltje maakt van hout, maar de ander is pas tevreden als hij in een gelooide onderbroek van hertenleer rondloopt, genaaid met een zelfgemaakte naald.’

De auteur van het stuk schreef er op eigen gezag bij dat B. daar net als de meeste bushcrafters ‘vermoedelijk ergens tussenin zit’, maar de schade in mijn hoofd was al aangericht. De schoonmoeder en haar vriend komen naar verwachting binnenkort terug van hun survival, ik denk daar nu onderbroeken van hertenleer bij.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.

    • Marcel van Roosmalen