Opinie

    • Clarice Gargard

Vreedzaam Nederland beter af zonder Blok

Stef Blok heeft Nederland deze zomer op z’n kop gezet. De grote vraag die ons allen bezighield was: kan een minister van Buitenlandse Zaken die niet in een vredige multiculturele samenleving gelooft nog aanblijven? Na de ministerraad van vorige week stelde minister-president Rutte dat Blok – ondanks zijn opmerkingen – nog „prima kan doorfunctioneren”. Daarmee lijkt de kous af. Maar in mijn optiek bewijst het alleen maar dat voor politici – met name bewindslieden en Tweede Kamerleden – niet dezelfde regels lijken te gelden als voor gewone stervelingen.

Daar stond hij dan na het reces. In zijn marineblauwe pak met bijpassende stropdas. Zijn haar gecoiffeerd. Ongenaakbaar als altijd verzekerde premier Rutte de vaderlandse pers dat de uitspraken van Blok niet zoveel voorstelden en enkel „ongelukkig” geformuleerd waren. Alsof er een ‘gelukkigere’ manier is om te zeggen dat je niet in het vredig samenleven van mensen van verschillende afkomst gelooft, terwijl je in een land woont waar mensen van verschillende afkomst vredig samenleven.

De uitspraken van Blok waren niet zozeer fout, ze verrieden een verwerpelijke ideologie. De BuZa-minister sprak over „de mensen in Amsterdam-West en de Schilderswijk” die last zouden hebben van de negatieve bijeffecten van multiculturalisme en bedoelde daarmee alléén de witte Nederlanders. Dat zegt wellicht iets over wie je als mens beschouwt.

Toch lijken er geen consequenties verbonden aan het pseudo-eugenetisch geneuzel van Blok. Het is niet voor het eerst dat een politicus wegkomt met buitengewoon grensoverschrijdend gedrag. Ze maken regelmatig brokken en worden pas berispt wanneer ze botsingen veroorzaken.

Denk aan senator Paul Russell (CDA) die in 2009 in opspraak raakte omdat hij een tekening van Rembrandt wilde importeren zonder btw af te dragen. Hij trad af maar werd in 2010 weer Eerste Kamerlid. Of de talloze schandalen van de VVD die de partij jaarlijks de eerste plaats op de Politieke Integriteits Index van Vrij Nederland oplevert. Dankzij VVD’ers die huisjes melken en belastingfraude plegen.

Ondertussen wordt bijstandsfraude – die gemiddeld maar 17 euro per uitkering bedraagt – zo hard aangepakt dat bijstandsgerechtigden zich zelfs moeten verantwoorden voor hun liefdesrelaties. Verder stijgt de btw en worden mensen met een beperking benadeeld door de loondispensatie. Het lijkt alsof de bevolking eerder gestraft wordt voor het nastreven van een volwaardig bestaan dan politici voor hun grensoverschrijdend en soms strafbaar gedrag.

Ook multinationals lijken prioriteit te krijgen boven de gemiddelde Nederlander. De overheid geeft hen een belastingvoordeel door het afschaffen van dividendbelasting. Een noodzakelijk kwaad, meent Rutte. Binnen zijn partij wordt er volgens de Telegraaf geklaagd over gebrek aan ‘Oranjegevoel’ bij financieel journalisten. „Van media verwachten we blijkbaar dat het een soort juichende supporters zijn”, reageerde NRC-hoofdredacteur Peter Vandermeersch op Twitter.

Maar als je je onoverwinnelijk waant, voelt het inderdaad vreemd wanneer niet iedereen voor je staat te juichen. De houding van de VVD – en andere politici die zich gedragen alsof ze onaantastbaar zijn – doet me denken aan American Gods van Neil Gaiman. In het boek zijn de protagonisten oude goden – zoals de ooit almachtige Noordse Odin en de listige West-Afrikaanse Anansi – die door de mensheid zijn vergeten. De gebeden van de mens waren wat hen levend hield. We bidden weliswaar niet tot onbetrouwbare politici maar we kunnen als gewone stervelingen – zij het in een stemhokje, middels een brief of online – wel laten zien dat we ophouden met in hen geloven.

Clarice Gargard is programmamaker (BNNVARA) en freelance journalist.
    • Clarice Gargard