Vergeet de serie, The Handmaid’s Tale is als boek nog beklemmender

Zomer! Tijd voor het laatste goede leesvoornemen: Margaret Atwood.

Als er zoiets als bingeschrijven zou bestaan, zou Margaret Atwood er zonder twijfel een Nobelprijs voor winnen. De frequentie waarmee de Canadese schrijver romans, poëzie, korte verhalen, essays en kinderboeken uitspuugt, is zelfs voor de meest gulzige lezer haast niet bij te houden. Sowieso zou een Nobelprijs voor Atwood een uitstekende keuze zijn – maar nu de Academie vooral met zichzelf bezig is, moet je daarop niet wachten om haar omvangrijke oeuvre te (her)ontdekken.

Lees ook: Deze feministische dystopie komt nu extra hard aan

Het beste is te beginnen bij haar tot succesvolle tv-serie bewerkte The Handmaid’s Tale (Het verhaal van de dienstmaagd), dat op papier misschien nog wel beklemmender is dan op het scherm. Maar als je toch gaat bingen, begin dan meteen met haar trilogie, MaddAddam.

Atwoods werelden zijn verslavend genoeg om een lange vakantie in te verdwijnen, maar vrolijker word je er niet van

Atwood zelf noemt haar proza speculatieve fictie. Liever geen sciencefiction: daarvoor lijken de toekomstige werelden die ze beschrijft te veel op de onze. Eerder bouwt Atwood voort op ontwikkelingen die allang geen fictie meer zijn.

In Oryx en crake treed je binnen in zo’n wereld, verzengend heet, waarin centraal gezag ontbreekt en grote bedrijven regeren, alles wat natuurlijk is door genetische manipulatie is ondermijnd en moraal volstrekt verdwenen. Of eigenlijk blikken we terug op die wereld, door de ogen van ‘de Sneeuwman’, die als enige een fatale pandemie lijkt te hebben overleefd. Lijkt, uiteraard, zie Het jaar van de vloed en MaddAddam, waarin alles nog veel vernuftiger blijkt te liggen.

Lees ook: Geen serie is zo afgrijselijk en tegelijk zo wonderschoon

Atwoods werelden zijn verslavend genoeg om een lange vakantie in te verdwijnen, maar vrolijker word je er niet van. Juist tijdens deze hete en kurkdroge zomer, klinkt de „waterloze vloed”, de omineuze plaag waarover Atwood schrijft, angstvallig reëel. En als je ergens leest dat men er inmiddels toe is overgegaan dor gras met verf groen te spuiten, kun je niet anders dan denken: Atwood.

Begin hiermee: Oryx en Crake, 2003 | Het jaar van de vloed, 2009 | MaddAddam, 2013

Dit was de laatste aflevering van bingereaden. Maar lekker lezen kan ook na de zomer, lees hier onze vorige bingeread-tips.
    • Clara van de Wiel