Opinie

    • Ellen Deckwitz

Filteren

Laatst had ik een verjaardagsfeestje en onder de genodigden bevond zich een lief stelletje dat niet kon ophouden met tortelen. Na een klein onderzoek bleek dat het hun vijfde trouwdag was. „We hebben net nog door ons huwelijksalbum gebladerd”, zei de bruidegom.

„Aaaah”, zei de rest van het gezelschap vertederd.

„Het was supernaar”, zei de bruid, „destijds kon niemand poseren! Er zijn zoveel foto’s waarop het lijkt alsof we een hersenbloeding hebben!”

Er volgde een golf van herkenning: sinds de opkomst van de selfie heeft iedereen geoefend op zijn fotohoofd.

„Ik vraag me af”, zei de jarige, „hoe dat is voor de generaties die zijn opgegroeid met de selfie. Die zijn niet gewend om slecht op een foto te staan. Met die camerafuncties zie je hoe je gezicht eruit gaat zien, nog voor je hem neemt. En dan kan je de waarheid ook nog eens verzachten met tientallen filters.”

Inderdaad. Het moet die kids van tegenwoordig toch ook weleens overkomen, alle voorzorgsmaatregelen ten spijt, dat er een slechte foto wordt genomen. Hoe gaan ze daarmee om? De volgende dag had ik mijn achternichtjes (14, 16) over de vloer, die zelfportretexperts zijn.

„Heej meiden”, begon ik superspontaan nadat we een foto van onszelf met de cavia’s hadden genomen, „hebben jullie ook weleens dat je slecht op een pic staat?”

Ze lachten me redelijk hard uit.

„Die gooi je gewoon weg”, zei de oudste.

„En als iemand anders hem neemt en toch post?”

‘Dat doe je niet”, zei de jongste geschokt. „Dan is het oorlog.” „Maar”, drong ik aan, „het moet toch weleens gebeuren dat je een selfie neemt en denkt van brrr. Word je dan niet onzeker?”

Daar dachten ze even over na.

„Bij mijn vriendinnen”, zei de oudste na een tijdje, „zijn er twee soorten reacties op een slechte foto. De ene helft beschouwt het gewoon als een ongelukje. De rest ziet het als bewijs dat ze, ondanks alle mooie pics, in werkelijkheid heel erg lelijk zijn. En vervolgens zijn ze dan totaal van slag.”

Verdomd, dacht ik. Het gaat er helemaal niet om of we beter leren poseren. Als je al de neiging hebt om negatief over jezelf te denken, kan zelfs de beste selfie daar niets aan veranderen. En ook al hebben we de gelukte foto’s nog, ook al weten we ons hoofd soms precies zo te plooien dat anderen erdoor geïntimideerd raken, het maakt alsnog niets uit. Ze bewijzen niets, leiden op zijn best een beetje af van onze eigen waarheid, waar niet tegenop te filteren valt.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.

    • Ellen Deckwitz