Opinie

    • Joyce Roodnat

Vooruitkijken is heimwee-lekker

Joyce Roodnat Vooruitblikken doe je altijd vanuit de kennis die je al hebt, weet Joyce Roodnat. Dus de nieuwe film van Matteo Garrone moet ze zien – ‘Gomorra’ was immers geweldig.

Uit Dogman, de nieuwe film van Matteo Garrone.

Op zaterdag 8 juni 2019 zit ik in de Ziggo Dome bij het concert van Elton John. De tickets heb ik al, voor mij en voor de met me verzusterde schoolvriendin die ook in is voor megaconcerten waarvan je van tevoren weet dat het geweldig was om erbij geweest te zijn, maar óók dat het eerlijk gezegd een beetje tegenviel. Want dat doen dit soort concerten meestal. Geeft niet, Elton John is heimwee-lekker: we kennen de songs, de rest denken we er gewoon bij.

Deze week start het nieuwe culturele seizoen en dus wordt er vooruit gekeken. Zo zie ik uit naar de voorstelling die Ivo van Hove maakt naar de bestseller Een klein leven van Hanya Yanagihara. En naar Elton John dus. En ik heb zin in Becoming Astrid, een film over het leven van Astrid Lindgren. Omdat ik een Pippi-Langkousfan ben en omdat ik heb gelezen dat Trine Dyrholm erin speelt. Geweldige actrice, ik volg haar sinds de serie The Legacy. Zij is geknipt voor Astrid, de koele vulkaan. Dit kan niet stuk.

Laat maar

Hè nee. Dyrholm speelt Astrid niet, ze is Marie, pleegmoeder van Lindgrens zoontje. Laat maar, denk ik automatisch. Wat flauw is, de actrice die Astrid wél speelt kan best heel goed zijn. Maar ik ken haar niet en nu ben ik nog maar half-benieuwd.

Trouwens, hét nieuws voor dit seizoen vind ik dat Tate Britain het legendarische 24-uurs kunstwerk The Clock weer exposeert – een wonderbaarlijke video-installatie uit 2010 die de tijd zichtbaar laat verstrijken, met duizenden stukjes speelfilm waarin áltijd een klok zit. Geen Nederlands museum dat zich eraan waagt, dus ga als het even kan naar Londen. Ik wil, ook al ken ik die hele Clock al, ja ook de nachtelijke uren, daar bleef Musée Pompidou-Metz speciaal voor open.

Meer vooruikijken? Bekijk alle culturele hoogtepunten in het dossier: Cultuur op komst 2018.

Maar sinds ik de trailer zag, verlang ik het meeste naar Dogman, de nieuwe film van Matteo Garrone. Hij maakte in 2008 Gomorra, de meesterlijke verfilming van het choquerende boek waarin Roberto Saviano onthulde hoe de camorra te werk gaat. Garrone is voor Dogman teruggekeerd naar het zuiden van Italië, naar een verlaten badplaats bij Napels, bevolkt door menselijk wrakhout. Het voorfilmpje duurt anderhalve minuut, met grandioze beelden van een haveloze man, groots in zijn hulpeloosheid. Ik zie enorme honden met kwijlende bekken. Er is grof maffioos geweld. De sfeer is triest en onverbiddelijk. Dit wil ik zien.

Destijds zag ik uit naar Gomorra – omdat ik het boek had gelezen. Nu verlang ik naar Garrones Dogman, omdat ik zijn Gomorra ken. Vooruitkijken is terugblikken, je ziet uit naar wat je al kent. Wat onbekend en geweldig is, moet nog blijken. Maar dat gebeurt vast.

    • Joyce Roodnat