Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Canadezen

Op perron 4 van station Wormerveer kwam ik in contact met een Canadees gezin. Ze stonden al meer dan een half uur te wachten op een trein naar Amsterdam, ze droegen identieke regenponcho’s. Ik zei dat de berichten uit de omroepinstallatie niet hoopgevend waren, eens in de zoveel tijd zei een ingeblikte stem dat er een trein niet was gekomen. Zonder opgaaf van redenen uiteraard.

Omdat ik ook naar Amsterdam moest kondigde de vader, een man met een baard, aan dat ze bij mij in de buurt bleven staan. Ze waren twee dagen in Nederland, er was al veel gebeurd. Zijn vrouw was op weg naar de Zaanse Schans gevallen met de huurfiets, ze had haar elleboog in het verband.

De vrouw stak haar arm omhoog.

Ze vond het Zaans Medisch Centrum een schitterend ziekenhuis.

Ze verbleven in een rijtjeshuis in Wormerveer dat op de foto’s groter had geleken, onder het bed hadden ze een honkbalknuppel gevonden. De avond ervoor hadden ze voor weinig geld gedineerd bij Grieks restaurant Patmos. Bij een café in het centrum waren ze aangezien voor Amerikanen. Ze vroegen zich af of alle Nederlanders net zo anti-Trump waren als de barkeeper daar, ze hadden zich voorgenomen om overal maar meteen te zeggen dat ze geen Amerikanen maar Canadezen waren

Ze verheugden zich erg op Amsterdam, over twee dagen gingen ze door naar een oorlogskerkhof in Duitsland waar een gesneuvelde oom lag en daarna nog naar Londen en Parijs. Ze vonden alle gebouwen die ze tot nu toe hadden gezien al mooi, vergeleken met wat ze in Canada gewend waren.

Zijn vrouw zei dat ze zo van het uitzicht genoot.

Zo veel gras, zo vlak.

Ik gooide er wat promotieteksten uit en zei dat het vroeger allemaal water was geweest, dat Nederlanders goed waren in het wegpompen van water, dat Amsterdam ze beslist niet tegen zou vallen en dat er daar sinds kort een metro was die ze beslist moesten proberen.

Weer een bericht over een trein die niet was gekomen.

Een man kwam zeggen dat er even verderop weer iemand was gesprongen, dat dat al de tweede was in korte tijd en dat het nog wel even kon duren.

De Canadese vader vroeg om een vertaling.

Ik wilde zeggen dat ze maar beter nog een kop koffie konden gaan drinken in het centrum, maar de man was me voor en zei dat zelfmoordenaars op dit traject voor veel vertraging zorgden en dat hij ook zou springen als hij bij Uitgeest zou wonen.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.
    • Marcel van Roosmalen