Recensie

Op zoek naar de grenzen van vrouwelijkheid

Drama Wat maakt iemand tot moeder? En wat maakt iemand tot dochter? In ‘Figlia mia’ gaan de alledaagse terloopse interacties over die vragen.

Vittoria (Sara Casu), Angelica (Alba Rohrwacher) en Tina (Valeria Golino) in ‘Figlia Mia’.

Eigenlijk hebben Tina en Umberto twee kinderen: de tienjarige Vittoria en de onaangepaste Angelica. Vittoria is een introvert, opmerkzaam meisje wier rode haren stralen als alle kleuren koper en goud in de felle zon. Angelica is een jonge vrouw die qua uiterlijk veel op Vittoria lijkt en die zich niet laat temmen. Vittoria is mateloos gebiologeerd door Angelica’s gevaarlijke impulsiviteit. Al jaagt die fragiele oerkracht die vrouwelijkheid heet, haar op de rand van haar puberteit ook angst aan.

Figlia mia is de tweede film van de Albanees-Italiaanse regisseur Laura Bispuri, die indruk maakte met haar debuut Sworn Virgin, waarin ze ook al de grenzen van vrouwelijkheid en gendergedrag onderzocht. Ging het in die film (met een hoofdrol voor Alba Rohrwacher die nu Angelica speelt) over een jonge vrouw die als man door het leven wilde gaan, nu zoekt ze de andere kant op en maakte ze een film over moederschap.

Het is een variant op het salomonsoordeel: wat maakt iemand tot moeder? Is dat geboorterecht of iets anders? In Figlia mia voegt Bispuri daar een vraag aan toe: wat maakt iemand tot dochter? Ondanks deze vragen is de film op z’n sterkst als hij niets uitlegt, de vragen impliciet uit de situaties laat ontstaan, geen dialogen of verhaalstructuur gebruikt, maar op de alledaagse, terloopse interacties tussen de drie vrouwen focust. Op het moment dat er psychologie of plot bij komt, wordt alles klein.

Hoe onpeilbaar de kleine Vittoria ook is, het is haar blik die het visuele landschap van de film fascinerend maakt.

    • Dana Linssen