Recensie

‘King Lear’ als komische circusvoorstelling in Diever

Theater

In de openluchtvoorstelling ‘King Lear’ bij Shakespearetheater Diever komt de regen uit douchekoppen en is de koning een spreekstalmeester in een ouderwets circus.

Koning Lear (Dick van Veen) en Gloucester (Dick Drenth) rug aan rug op een circuston. Foto Koen Timmerman

Een gebroken koning Lear dwaalt over de heide, kapot van verdriet om zijn dochters die hem versmaden. Het stormt, regent, bliksemt. Shakespeares stuk King Lear (1605) is de beklemmendste tragedie over ouderdom: de koning besluit zijn land te verdelen onder zijn drie dochters. Hij wenst het goede maar roept het noodlot over zich af. De beroemde scène op de heide krijgt bij Shakespearetheater Diever in de openluchtvoorstelling King Lear een blijspelachtige interpretatie: douchekoppen die regen sproeien komen uit het decor te voorschijn, en dat zorgt voor vrolijkheid. Regisseur Jack Nieborg maakt van de koning een spreekstalmeester in een ouderwets circus met een overdaad aan acts, trompetgeschal, pistooltjes met ‘pang’ erop en meeklappend publiek. Hiermee manoeuvreert hij zichzelf, zijn spelers en de tragedie in een patstelling: de Lear is geen komedie, hoeveel effecten je er ook opplakt. Jammer genoeg ontbeert het de nar aan taalvirtuositeit die hij moet bezitten en is de galg waaraan hij aan zijn voeten wordt opgehangen erg ongepast. Het is alsof Nieborg veel aandacht besteedt aan nevenintriges en minder aan de grote, dramatische lijnen.

Dat King Lear desalniettemin geleidelijk aan overtuigingskracht wint, is te danken aan enkele mooie, dramatische vondsten. Zo duikt af en toe de schim van Lears geliefde dochter Cordelia op als klein meisje, tot ontroering van haar vader. Dick van Veen in de titelrol groeit in weerwil van alle spektakel uit tot een grootse Lear. Zijn spiegelbeeld is Dick Drenth als graaf Gloucester, ook een verstoten vader, bij wie de ogen worden uitgestoken door de echtgenoot van Lears tweede dochter, Regan. Aan het slot zitten de ziende Lear en de blinde Gloucester rug aan rug, op een geel-blauwe circuston. In deze verstilde scène gebeurt een wonder, dat je niet vaak ziet in theater: twee spelers die boven het regisseurstoneel uitreiken.

    • Kester Freriks