Brieven

Brieven 21/8/2018

Zomeravondgesprek

Hamers geeft nooit op

Ongegeneerd heb ik me zitten ergeren aan het Zomeravondgesprek met Ralph Hamers (‘Zeggen jouw kinderen straks: waar was jij?’, 18/8). Sneu voor zo’n leuke meid als Anniek Pheifer, dat ze aan hem gekoppeld is. Alles, inclusief een leuke afsluitende app, stelt zij in het werk om er nog iets interessants van te maken, maar helaas, het wordt een oersaai verhaal. De eerste irritatie borrelt al op bij het feit dat hij het toneelstuk De Prooi, met Pheifer, nooit heeft gezien. Uit niets blijkt vervolgens dat hij het boek wél heeft gelezen; verplichte kost lijkt mij, voor een topbankier. Daarna krijgt Hamers tot tweemaal toe de kans om alsnog een mooie draai te geven aan het, teruggedraaide, voorstel om zijn salaris te verdubbelen, maar de werkelijkheid is blijkbaar écht zo triest als we allen al vermoedden. Tot slot de compleet ongeëmancipeerde manier van leven van Hamers: Waar Pheifer zich heeft opgewerkt als succesvolle actrice mét twee opgroeiende kinderen, laat Hamers zijn vrouw thuiszitten: „Dat is perfect, dat vinden we allebei.” Gelukkig maar: hij geeft nooit op.

Ritueel slachten

Afschaffen overbodig

Sandra van de Werd lijkt niet volledig op de hoogte van de achtergrond en uitvoering van het slachtritueel (Breng Allah een eerlijk offer, dus niet zo’n lijdend schaap, 17/8). Hier een korte toelichting. In de tijd van Abraham kwamen kinderoffers veelvuldig voor. Het feit dat de nieuwe God van Abraham breekt met dit ritueel is dus een mooi en voor die tijd modern gegeven. Niets mis om dat elk jaar te vieren door een herhaling van het schaapoffer. Het lijkt me bovendien zinvoller tijd en aandacht aan de verbetering van het volledige dierenleven te besteden dan alleen aan de laatste minuten van te slachten dieren. Het doden van dieren voor menselijk gebruik is al eeuwenlang een geaccepteerd gegeven en ook hiervoor geldt: leuker kunnen we het niet maken. Verder is het zo dat volgens de joodse en islamitische wet het dier met een zeer scherp mes in één haal de halsslagader moet worden doorgesneden. Als dat op de juiste manier gebeurt, is er nauwelijks sprake van (onnodig) lijden. Het afschaffen van het ritueel slachten is dus overbodig.

Misbruikschandaal

Schaf het celibaat af

Men vraagt zich af of het misbruik van kinderen door katholieke priesters door blijft gaan. Zo lang de idiotie van het celibaat blijft bestaan, zullen kinderen worden misbruikt. Door de helft van de priesters wordt het celibaat überhaupt niet nageleefd. Dit is altijd al zo geweest van paus tot priester. In de vijftiende eeuw was het bekend dat enkele pausen zelfs kinderen hadden. Ooit zei een paus: „Het is beter te trouwen dan van begeerte te branden.” In de zesde eeuw werd het celibaat ingevoerd. Laat de katholieke kerk nu de wijsheid en moed hebben het weer af te schaffen. Het zal veel kinderen redden en de belangstelling voor het priesterschap doen toenemen.

Brussel

Schelden op déze EU

Carolien de Gruyter schrijft in haar prima column (18/8): „Als mensen op Rome schelden, trekken ze Italië niet in twijfel. Als ze op Brussel schelden, trekken ze de EU wél in twijfel.” Ik zou dat willen nuanceren: die Brussel-critici trekken toch vooral déze EU in twijfel, die zichzelf decennialang alleen maar heeft gedefinieerd als een vrije markt, die disruptief uitwerkt op de sociale vangnetten die de meest ontwikkelde EU-landen zelf al ooit hebben opgetuigd. Een EU waarin het economisch beleid van een heel continent door een ongekozen ECB wordt uitgestippeld. Én last but not least, een EU die zó ondoorzichtig georganiseerd is dat niemand zich ermee kan identificeren. Díe EU is van niemand (behalve misschien van multinationals). Is het dan verwonderlijk dat (veel) minder dan helft van de EU-kiesgerechtigden opkomt bij de verkiezingen voor het Europees Parlement?

Correcties/aanvullingen

Koreaveteraan

In het artikel De soldaat die oploste in de nacht (6/8, p. 10) is de naam van de vermiste soldaat Jan Moonen foutief gespeld als Jan Oomen.

    • René Hoksbergen
    • F. Klok
    • Jacqueline Renes
    • Marlies van den Berg