Recensie

‘Benzinho’ is ode aan menselijke veerkracht

Drama Alles draait in de Braziliaanse film ‘Benzinho’ om moeder Irene. Als de spil van haar familie jongleert ze met heftige emoties.

Karine Teles en Otávio Müller als Irene en Klaus in ‘Benzinho’.

Grote problemen en kleine overwinningen: zo ziet het leven eruit van Irene en Klaus, hun vier kinderen en nog wat aanwaaiende andere familieleden. In de Braziliaanse provinciestad Petrópolis, iets ten noordoosten van Rio de Janeiro, moeten ze het hoofd boven water houden. Ze behoren tot de verarmde lagere middenklasse die sinds de economische crisis worstelt met bureaucratie, werkloosheid en waardeloos onroerend goed dat vaak al sinds mensenheugenis in de familie is.

Lees ook een interview met regisseur Gustavo Pizzi over ‘Benzinho’

Maar wat een bijna feestelijk, expressieve ode aan menselijke veerkracht, vaak met de moed der wanhoop, is Benzinho (Loveling)! Alles draait om moeder Irene, die als een jongleur alle tegenstrijdige emoties probeert te balanceren die voortspruiten uit armoede, opgroeiende kinderen, haar voor huiselijk geweld weggevluchte zus en een welwillende, maar ook een beetje incapabele echtgenoot. De losse plot is gestructureerd rond het aanstaande vertrek van zoon Fernando, die een handbalcontract in Duitsland aangeboden krijgt, en de dreigende verkoop van het strandhuis van de familie.

Het zou allemaal niet zo’n indruk maken als regisseur Gustavo Pizzi, die net als bij zijn eerste film nauw samenwerkte met zijn inmiddels ex-echtgenote Karine Teles als coscenarist en hoofdrolspeler, die alledaagsheid niet had geweven in een rijk tapijt van gepassioneerde muzikale en soms bijna surrealistische visuele erupties.

    • Dana Linssen