Recensie

‘A.X.L.’ is een ratjetoe met hoge actiesnelheid

Avonturenfilm Een zelflerende militaire killer-robothond ontsnapt en ontwikkelt zich tot een trouwe viervoeter. De makers van ‘A.X.L.’ hebben nogal wat filmgenres tot een geheel willen smeden.

Hond A.X.L. en zijn nieuwe baasje Miles (Alex Neustaedter).

A.X.L. is niet alleen de naam van de robodog die de hoofdrol heeft in de gelijknamige actieavonturenfilm van debutant Oliver Daly. A.X.L. ziet eruit als een Hound of the Baskervilles-achtige bloedhond in Transformers-pantser: hij valt aan (de A van attack), gaat op verkenning (de X van exploration) en zorgt voor de bevoorrading (de L van logistics).

Het lijkt erop alsof het ‘XL’ uit zijn naam ook verwijst naar de extra large hoeveelheid genres die de film tot een geheel heeft proberen te smeden. Het is deels een motorcrossfilm, deels een romantische coming-of-age en grotendeels een sciencefictionverhaal over een ontsnapte zelflerende militaire killer-robothond die zich dankzij zachtaardig motortalent Miles blijkt te kunnen ontwikkelen tot een trouwe viervoeter met ogen net zo blauw als zijn baasje. Om een of andere primitieve reden wordt in dit soort films de doorgeslagen wetenschapper nog altijd gespeeld door iemand met een niet-Amerikaanse achtergrond.

En dan spelen er nog allerlei andere dingen: zoals de competitie tussen motorrijders Miles en Sam, nog eens extra aangezet door klassenverschillen en vader-zoon-subplotjes. De film heeft een zeker ontzag voor het militair-industrieel complex. Dat blijkt uit de wellustige manier waarop gevechten en technische snufjes in beeld zijn gebracht. Maar voor de prille tienerdoelgroep is het belangrijk dat uiteindelijk de menselijke (en dierlijke) maat overwint. Het is een karikaturale ratjetoe met een onderhoudend hoge actiesnelheid.

    • Dana Linssen