Recensie

Aftiteling van nieuwe Muppetfilm is wél oldskool en inventief

Komedie De nieuwe Muppetfilm ‘The Happytime Murders’ is een teleurstelling. Maar het is het waard om de film van negentig minuten uit te zitten, de aftiteling is fantastisch.

Tussen Muppetdetective Phil Philips en zijn ex-vriendin Jenny (Elizabeth Banks) bloeit weer iets op in ‘The Happytime Murders’.

Echt het aller-allerleukste van de subversieve Muppetfilm The Happytime Murders is de aftiteling, waarin we zien met hoeveel zorg en ernst de poppenspelers van Henson Alternative (de NSFK, een divisie van de beroemde Henson-poppenstudio die niet geschikt is voor kinderen) de film hebben gemaakt. Naar goed Muppet-recept spelen in de film poppen en mensen gebroederlijk samen, al draait de plot voor een groot deel om het feit dat poppen in het neo-noir Los Angeles van de film slechts tweederangsburgers zijn. Ondanks die animositeit en ander oud zeer moeten Muppet-detective Phil Phillips en menselijke politieagente Connie (Melissa McCarthy) hun verschillen overwinnen en samen achter een poppenseriemoordenaar aan.

Die aftiteling is een soort razendsnelle ‘making of’, waarin te zien is hoe de poppenspelers in groene – digitaal weg te wissen – pakken de poppen bespelen, of liggend op karretjes de poppen op straat naast de menselijke acteurs laten ‘lopen’. Ze kijken zo serieus, maar hebben zoveel plezier. Dat kijkje in de keuken is zo oldskool en inventief dat zelfs de flauwste seksgrappen uit de film er charmant door worden. Hadden ze de hele film maar zo gemaakt, dan kreeg The Happytime Murders vijf ballen.

Muppets zijn mensenwerk. Dat verklaart misschien waarom de film zo sloom en looiig is. Het verklaart niet waarom de makers denken aan melige vuilbekkerij en poppenporno genoeg te hebben om een volwassen film te maken. Wat een teleurstelling.

    • Dana Linssen