Recensie

Aandoenlijke honden zijn niet genoeg voor ‘Dog Days’

Komedie In elke verhaallijn van deze romantische ensemble-komedie speelt een hond een cruciale rol. Schattig, maar de menselijke personages zijn minimaal uitgewerkt.

Honden brengen mensen bij elkaar in ‘Dog Days’

Honden lijken de oplossing voor bijna alles in Dog Days. De talloze shots van aandoenlijk kijkende viervoeters zijn jammer genoeg niet voldoende om de inwisselbare, eendimensionale menselijke personages in deze suikerzoete feelgoodfamiliefilm te compenseren.

In elke verhaallijn van deze romantische ensemble-komedie speelt een hond een cruciale rol. Zo is er dierenliefhebber en barista Tara (Vanessa Hudgens) die een zwak heeft voor de knappe dierenarts aan de overkant van de straat en haar kans grijpt als ze een achtergelaten chihuahua vindt. Of het koppel Grace (Eva Longoria) en Kurt (Rob Corddry) dat krampachtig probeert om ervoor te zorgen dat hun adoptiedochter Amelia (Elizabeth Caro) zich thuis voelt, iets wat miraculeus lukt als ze de weggelopen obese mopshond van een weduwnaar vinden.

Er zitten enkele geestige elementen in de film, zoals een iets te extraverte weerlezeres, maar de vaak flauwe humor onderstreept ook hoe weinig aandacht is besteed aan het creëren van de personages. Zo horen we terloops hoe graag Tara boeken van Gertrude Stein leest. Tegelijkertijd blijkt de beste vriendin van deze studieuze literatuurliefhebster zo dom dat ze altijd heeft verondersteld dat ‘marketing’ iets te maken had met naar de markt gaan. Pijnlijker is dat even slordig wordt omgegaan met de emoties die horen bij adoptie en rouw. „Waarom schenken honden ons zoveel plezier?”, vraagt de voice-over aan het begin van Dog Days retorisch. Aan het slot besef je dat ze in ieder geval nooit de onzin zullen uitkramen waarmee deze romkom is gevuld.

    • Sabeth Snijders