Na 28 jaar opnieuw een waterijsje eten

Fotograaf en auteur maken een foto ‘opnieuw’ en belichten de tijd ertussen.

Documentairemaker Emma Lesuis (30) kreeg zomer 1993 een waterijsje in de achtertuin van het ouderlijk huis aan Rozemarijntuin 22 in Leiderdorp.

„Perenijsjes waren het lekkerst. Het was zomervakantie en ik had mij net verkleed. Wij hadden thuis een rode plastic bak vol oude kleren: de Verkleedkist. Anders dan mijn oudere zus en broer speelde ik daar vaak mee. Als kleuter droeg ik ook hoedjes naar school. „Emma wordt daar helemaal niet mee gepest”, vertelde de juf. Mijn moeder verbaasde dat niet. Als kind was ik al autonoom, zoals zij dat noemt. Haar ouders kwamen begin jaren vijftig vanuit Suriname naar Nederland. Zij is in Noordwijk geboren.

Lees ook: Na 28 jaar opnieuw je bord leegeten

Kort voor deze foto had een meisje op mijn school, De Vogelweid, een steen tegen mijn hoofd gegooid. Pas toen ik bloed zag, begon ik te huilen. Mijn vader, huisarts, kwam van zijn praktijk om de wond te lijmen. Ik herinner mij klasgenootjes die door een groot raam toekeken. Hun empathie was fijn, maar tegelijkertijd vond ik het overdreven. Mijn moeder ziet het als mijn eerste theatervoorstelling. Ook een beetje overdreven, al hield ik van toneelstukjes. Net als André van Duin in één sketch meerdere personages spelen: stukjes doen in de gymzaal voor vrienden, maar ik speelde ook voor mezelf. Ik had mijn eigen wereldje. Terugkijkend gaf mij dat een vrij gevoel: overal een beetje bij horen, maar nergens hélémaal.

Gek genoeg maakte de toneelschool mij dat duidelijk. Na het gymnasium werd ik aangenomen in Utrecht. Na anderhalf jaar wist ik: dit is niets voor mij. Ik kon – en wilde – mij niet transformeren. Ik wilde maken. De opleiding Woordkunst in Antwerpen gaf mij daarvoor vervolgens de basis. Mijn werk geeft mij de vrijheid te zijn wie ik ben.”

Zelf in Opnieuw? Mail naar: opnieuweenfoto@gmail.com. Nuis en Van den Boogaard nemen contact op als uw foto ‘opnieuw’ wordt gemaakt.
    • Arthur van den Boogaard