Recensie

In ‘Blind date’ lijken Römer en Schuurman zich nog in te houden

Theater Op initiatief van ex-geliefden Thijs Römer en Katja Schuurman is er nu een theaterversie van ‘Blind date’, de film van Theo van Gogh.

Scène uit ‘Blind date’, met Katja Schuurman en Thijs Römer. Foto Noortje van Gestel

Het dochtertje van drie is dood. De liefde tussen de ouders is verkild, ze moeten die opnieuw glans geven. Om aan de wanhoop te ontkomen vinden ze elkaar via contactadvertenties en spelen ze een vurig rollenspel, waarbij ze doen voorkomen dat ze elkaars verleden niet kennen. Thijs Römer en Katja Schuurman vertolken het op de proef gestelde echtpaar.

Cineast Theo van Gogh maakte met dit gegeven een gevoelvolle film, Blind date (1996). Op initiatief van ex-geliefden Thijs Römer en Katja Schuurman is er nu een theaterversie, geregisseerd door Ruut Weissman. Bij wijze van introductie komen Römer en Schuurman vooraf vertellen dat Katja niet „de gelijknamige Katja is uit het stuk”, en dat „elke gelijkenis berust op toeval”. En: „Alles gaat voorbij, ook ons huwelijk”. Römer en Schuurman zijn uit elkaar, ze hebben een dochter.

Het is de vraag of deze autobiografische opmaat noodzakelijk is voor de voorstelling. Eerlijk gezegd: nee. Het decor stelt een schoolplein voor met klimrek. De ober uit het originele script is nu de voormalige danser Francis Sinceretti van het Nationale Ballet. Zijn aandeel is fascinerend: een broze danser als een serene engelbewaarder.

Het is slechts bij vlagen dat Blind date als theater beklemt. Römer, in de rol van Pom, wisselt snel van stemming tussen woede en zoeker van troost. Op zich is dit rollenspel een schitterend gegeven, toneelschrijver Harold Pinter heeft het in De minnaar (The Lover, 1962) tot grote hoogte gebracht. Het is vreemd, maar er blijft tussen Römer en Schuurman iets van kilte en distantie hangen, alsof ze zichzelf inhouden. In de mooiste scène waaruit innigheid spreekt, omhelst Schuurman Römer in een botsautootje. In dat beeld komt veel ontroering samen: kindertijd, volwassenheid en verdriet.

    • Kester Freriks