Publiek op Lowlands blijft fanatiek

Lowlands bezoeken kan voor publiek topsport zijn: van wild rondjes hollen bij Stormzy tot de moshpits bij De Staat. N.E.R.D. bewees nog altijd niet versleten te zijn en rapper Kendrick Lamar sloot het festival wat afstandelijk af

Dua Lipa. Foto Andreas Terlaak

Als je eenmaal begonnen bent, kun je niet meer stoppen. In de ‘circle pit’ (ronde opening in het publiek) tijdens het optreden van rapper Stormzy rent de aanhang rondjes achter elkaar aan. Wie stilstaat wordt omver gelopen, dus hollen is noodzaak. De politiek betrokken Stormzy uit Zuid-Londen, die tijdens zijn optreden onder meer verwijst naar de brand in de Grenfell Tower in Londen, rapt met dwarse intonatie over de ritselige drums en brommende bassen van zijn dj. De muziek blijkt na een tijdje nogal eenvormig, maar blijft het publiek inspireren tot springen en ‘moshen’ (beuken). Na afloop zegt een jonge vrouw dat ze „haar ziel eruit gemosht” heeft, en ploft neer in het gras.

Torre Florim van De Staat.
Foto Andreas Terlaak
Stormzy.
Foto Andreas Terlaak
De Staat en Stormzy.
Foto’s Andreas Terlaak

Lowlands is topsport

Lowlands bezoeken kan topsport zijn. Zeker bij het grote aantal artiesten dat de eigen energie weerspiegeld wil zien in het publiek. Van De Staat, waar in de grote Alpha-tent vier moshpits tegelijk ontstaan, tijdens ‘Witch Doctor’, tot de jonge rapper/vlogger Joost die in een te kleine X-ray-tent, met te weinig zuurstof, de grens van de uitputting opzoekt met meedogenloze beats, en een monter humeur. Of neem het duo Sofi Tukker – zij heet Sofi, hij Tukker, dat camp mengt met straatcultuur en maniakale energie, en met New Yorkse bravoure de dansvloer tot leven brengt.

Bekijk de fotoreportage die Andreas Terlaak maakte: Lowlands 2018

De muziek bij de nummers van de Hoornse rapper Jacin Trill is onderkoeld en nauwelijks opzwepend. Maar Trill, met zijn lange dreadlocks en kekke stemmetjes, die al luchtboksend over het toneel zwiert, weet toch het publiek op te zwepen tot allerlei soorten moshpits. Vol overgave wordt bovendien meegezongen met de merkwaardigste tekstregel van het weekend: „Ik loop mank in de Bijenkorf”. Onweerstaanbaar was ook het Texaanse BROCKHAMPTON, een anarchistisch hiphopgezelschap dat zich nadrukkelijk als interraciaal en interseksueel (LHBT) afficheert. De zes rappers hebben uiteenlopende stemmen: gemeen als Eminem, lyrisch of schor – allemaal klinken ze anders.

BROCKHAMPTON.
Foto Andreas Terlaak
BROCKHAMPTON.
Foto Andreas Terlaak

Zingende zaag

Na alle opwinding kon je zondag de dag gelukkig beginnen met Spinvis, die een warmbloedig optreden gaf. Er was een eindeloos uitdijende solo op zingende zaag, van Saartje Van Camp, tijdens ‘Ik Wil Alleen Maar Zwemmen’, en opvallende empathie van voorman Erik de Jong met de hoofdpersonen van zijn teksten, waar hij een langdurig applaus voor terug kreeg.

Lees ook: Balletdanser Sergei Polunin ontroert in de nacht op Lowlands

Wie daarna doorliep naar de apocalyptische rockgroep Amenra, zorgde dat de oordoppen drie tenten tevoren al waren ingeschroefd. De Belgische groep, de ‘hardste’ band van het festival, speelt traag en laag. De lang aangehouden bastonen doen bij het publiek de haren wapperen, terwijl de muzikanten nauwkeurig hun aanval opbouwen. Vaak langzaam beginnend, om te eindigen in een trillende uitbarsting. Het podiumbeeld was indrukwekkend, met drie headbangende gitaristen op een rij, en voorman Colin Van Eeckhout, die nagenoeg consequent met zijn rug naar het publiek staat.

Discocollege en popdance

De kwaliteit van de hoofdacts was wisselend. Vrijdag gaf Gorillaz een nogal stroef optreden. De muziek van zanger en muzikant Damon Albarn drijft op novelty-achtige vondsten – herhalingen, maffe effecten – die soms raak zijn, maar soms niet. Als zanger is de inmiddels doorleefd uitziende Albarn zwak. Het werd pas feestelijk bij de gastoptredens, waaronder dat van de excentrieke, soms vals jubelende Peven Everett, en van De La Soul in ‘Feel Good Inc.’.

Met hoofdact N.E.R.D., de rockband van producer Pharrell Williams die na zeven jaar pauze weer nieuw leven kreeg ingeblazen, was het weerzien aangenaam. De nog altijd niet versleten oudere hits – ‘Lapdance’, ‘She Wants To Move’ – werden aangevuld met fragmenten van nummers die Williams voor anderen produceerde, zoals ‘Hot In Herre’ (van Nelly) en ‘Blurred Lines’ (Robin Thicke). Zo eigende hij zich andermans liedjes toe, net als Nile Rodgers & Chic een paar uur eerder deed. Rodgers, in citroengeel kostuum, speelde liedjes van Chic, in combinatie met nummers waaraan hij als producer meewerkte, zoals David Bowies ‘Let’s Dance’ en nummers van Diana Ross, met toelichting over de ontstaansgeschiedenis, als een feestelijk discocollege.

Pharell Williams van N.E.R.D.
Foto Andreas Terlaak
Pharell Williams van N.E.R.D.
Foto Andreas Terlaak
Damon Albarn van Gorillaz
Foto Andreas Terlaak
Meesterproducer Nile Rodgers gaf Lowlandsbezoekers een feestelijk discocollege.
Foto Andreas Terlaak
N.E.R.D., Gorillaz en Nile Rodgers
Foto’s Andreas Terlaak

Op zondag speelt Dua Lipa als een van de afsluitende acts. De populaire Lipa, 22, speelt gestroomlijnde popdance die ze hier energiek dansend uitvoert. Vaak wint de bombast, maar ze klinkt gevoelvol in ‘No Goodbye’, tijdens een sensueel intermezzo met een van haar danseressen.

Kendrick Lamar, daarna, was de meest besproken act van het festival. In de drie jaar sinds zijn vorige Lowlands-optreden, is de Amerikaanse rapper uitgegroeid tot een wereldster, niet alleen om zijn muziek maar ook om zijn verantwoordelijke en bewuste houding. Voor zijn geëngageerde teksten kreeg hij afgelopen mei de Pulitzer Prijs. Lamar had deze keer opnieuw een band bij zich, die treffend de organisch klinkende instrumentaties uitvoerde. Het belangrijkst bij Lamar is de geconcentreerde aandacht waarmee hij zijn raps uitspreekt. Als een medicijnman betovert hij het publiek met strakke woordstromen. Maar zijn presentatie was onderkoeld, en soms afstandelijk. Alleen in ‘m.A.A.d city’ werd een innerlijk vuur zichtbaar.

Dua Lipa.
Foto Andreas Terlaak
Dua Lipa.
Foto Andreas Terlaak
Dua Lipa
Foto’s Andreas Terlaak

Opmerkelijk is dat onder het Lowlandspubliek het dragen van bandshirts uit de mode is geraakt. Tegenwoordig zie je T-shirts met ‘Legend’, ‘Love’ of ‘Febo’ erop. Wie het pessimistisch wil zien, kan denken dat er geen toewijding meer is voor muzikale helden, en dat het jonge publiek vooral naar Lowlands komt voor ‘de sfeer’ en het feest. Dat geldt zeker voor een deel van de ongeveer 70.000 aanwezigen (dit jaar was het festival weer gegroeid), maar de muzikale betrokkenheid is ondanks een niet heel verrassend programma nog altijd groot, zo blijkt – niet uit de shirts, maar wel uit het gedrag.

Foto’s Andreas Terlaak
    • Hester Carvalho