Recensie

Gedurfd en progressief nachtprogramma bij Lowlands

Vrouwelijke dj’s domineren de nacht op Lowlands. De late optredens worden almaar belangrijker.

De nachten op Lowlands worden steeds langer. Foto Andreas Terlaak

De nachtprogrammering wordt steeds langer en groter op Lowlands. Dj’s en electronische live-acts snoepen steeds meer ruimte af van de bands in het blokkenschema. Genoeg bezoekers kwamen gistermiddag pas tegen vieren het terrein op voor een optreden als dat van rocklegende Patti Smith of de broeierige elektronische avant garde van Sevdaliza die dit keer een fascinerend optreden gaf, met danser. Als je pas tegen zes uur begint, dan houd je het natuurlijk makkelijk vol tot vijf uur ‘s nachts.

Lost in music

Tegen die tijd sloopte Rotterdammer David Vunk vanochtend de X-ray met Sister Slegdes Lost in Music (geproduceerd door Nile Rodgers, die het nummer een dag eerder nog live speelde met band). Het zweet brak eenieder uit door de dwingende manier waarop hij zijn collectie italo-classics aan elkaar reeg. Het dansvloerenigma in trainingsbroek blerde ze uit volle borst mee, terwijl zijn vingers de maat aanwezen als een schoolmeester.

Carista.
Foto Andreas Terlaak
Lowlands by night.
Foto Andreas Terlaak
Carista.
Foto’s Andreas Terlaak

Het slotakkoord van Lowlands was gisternacht een soort Hollands’ Got Talent. De 10.000 dansers in de Bravo zeiden collectief ‘Ja’ tegen de opwarmset van de eveneens Rotterdamse dj Oceanic, die de Bravo al vroeg aanzwengelde met het gelijknamige nummer van het net verschenen album van dichter Simon Vinkenoog en Spinvis (‘Ja’!). Daarna draaide hij een ronkende edit van Formula ’98, een classic vol Formule-1 geluiden over Schumachers raceprestaties waaraan hij, even ingenieus als chauvinistisch, nieuwsfragmenten over de Nederlandse coureur Max Verstappen had toegevoegd. Hij reeg het geheel aaneen met een sfeervol synthesizer-sample uit een Lanark Artefax-plaat tot een trage, psychedelische mix om te eindigen met de electrorock van LCD Soundsystem. Zo bleef hij trouw aan zijn eigen stijl. Hartverwarmend dansend en meezingend als een klein stipje op dat gigantische podium terwijl hij prachtig de weg plaveide voor het techno-schip dat Ame II Ame daarna de Bravo instuurde. Hun hybride set was opgezet rond hun eigen debuutalbum, al maakten ze de popnummers dansvloer geschikt door de instrumentale delen op te rekken tot lange grote loops en de vocals verruilden voor een consequent drijvende technobeat.

Sfeer in de Adonis.
Foto Andreas Terlaak
Sfeer in de Adonis.
Foto Andreas Terlaak
In Adonis, een LGBTQ-club vermomd als Grieks restaurant.
Foto’s Andreas Terlaak

Emotionele achtbaan

Maar het was vooral de X-ray die zondagnacht vakkundig werd afgebroken door talent van eigen bodem. Na een Boilerroom-set op Dekmantel die weleens haar grote doorbraak zou kunnen betekenen, liet de Utrechtse dj Carista op zondagnacht opnieuw horen hoe je vakkundig een ijzeren loods afbreekt alsof het een eenpersoons werptent is. Eerst kwam ze op stoom met dwingende strijdersplaten met kale percussie, die ze afwisselde met soulvolle houseplaten met een fijne groove van mr. G. Het was eigenlijk een grote opbouw naar dat ene moment: de X-ray explodeerde bijna toen ze na een uitgerekt intro Lil Silva’s track Seasons dropte, een absolute festivalbom met trompetgeschetter. Daarna zoog ze het publiek ogenblikkelijk weer terug de emotie in met een sobere deephouse-classic van Larry Heard (The Sun Can’t Compare). Ze leek precies te begrepen welke emotionele achtbaan het Lowlands-publiek doormaakte op de laatste festivalnacht: van knaldrang tot nostalgie naar wat al bijna niet meer was.

Bekijk de fotoreportage die Andreas Terlaak maakte: Lowlands 2018

Euforische X-Ray

Twee dingen vielen dit jaar op in de Lowlandsnacht: vrouwelijke dj’s domineren en er waren opvallend veel live-acts. Lowlands zette dit jaar een gedurfde en vooruitstrevende programmering neer, met op zaterdagnacht artiesten uit het post-trance tijdperk zoals Lorenzo Senni, SOPHIE, LYZZA en Born in Flamez.

Volvox en Avalon Emerson lieten de golfplaten van de oranje tunnel die X-Ray heet hard klapperen op vrijdag. Volvox, oprichter van dj-collectief Discwoman uit New York, koos voor een rauwe industriële benadering, terwijl Emerson euforische raveplaten, r&b-edits, new age en soms zelfs een jazzy saxofoon voorbij komen. De set die Volvox draaide werkte direct op de heupen en vormde een mooie combinatie met die van Amsterdams talent Job Sifre, die bewees zijn broeierige mix van EBM en donkere pop op moerastempo te kunnen ombuigen tot iets dat festivalvriendelijk is.

Volvox.
Foto Andreas Terlaak
Yaeji.
Foto Andreas Terlaak
Volvox en Yaeji.
Foto’s Andreas Terlaak

Interessante live-acts kwamen onder meer Yaeji, die zelf meezong met haar eigen nummers in het Koreaans voor een uitzinnige India op vrijdag, Richie Hawtin die de Bravo zaterdag al vroeg op de been kreeg en Floating Points. SOPHIE, ook een artiest die zich identificeert als vrouw, liet zaterdag de X-ray compleet gedesoriënteerd achter. Gekleed in een latex strapless jurk liet ze zich van een veel rauwere kant horen dan op haar laatste album, waarop ook suikerzoete popballads te horen zijn. Nu liet ze het knetteren en vonken met stotterende bonkige beats en schreeuwende synthesizers.

Lees ook: Balletdanser Sergei Polunin ontroert in de nacht op Lowlands

Vertrekhal Bravo

Een andere les die Lowlands dit weekend heeft geleerd: disco en house werken niet in de gigantische kathedraal die de uitvergrote Bravo tegenwoordig is. Zowel Motor City Drum Ensemble, bekend als maker van diepe uitgesponnen house en dj Ben UFO, muzikale veelvraat met een encyclopedische kennis, konden het publiek niet vasthouden. De Bravo bestaat uit twee over elkaar geplaatste tunnels, met als gevolg dat er vier uitgangen zijn. Het kan daardoor aanvoelen alsof je op een vliegveld zit in transit: de volgende poort is altijd dichtbij. Ben UFO greep vrijdag terug op wat al te bekende househits en MCDE ging over op zijn vaste discoarsenaal om het publiek vast te houden op het tunnelkruispunt. Tevergeefs. De hele vrijdagnacht liep iedereen alleen maar rondjes.

In de X-ray.
Foto Andreas Terlaak
Charlotte de Witte.
Foto Andreas Terlaak
Charlotte de Witte
Foto’s Andreas Terlaak

Techno werkt wel in de monsterlijke kolos, lieten Daniel Avery, Charlotte de Witte en dr. Rubinstein zaterdagnacht ieder op geheel eigen wijze zien. Avery bouwde een smaakvol huis van ruimtelijke technoplaten, rijk in geluidsontwerp, met minimale verschuivingen. Charlotte de Witte, het Vlaamse talent dat ook Pukkelpop afsloot liet zien hoe je snel, kort en dynamisch draait met toch een rode rechte lijn. De Israëlische dr. Rubinstein ging voor de kracht van afwisseling: diepe bas, trippy synths en tempo dat opliep richting gabber.

Er was op Lowlands in de nacht meer te zien dan je benen of je rug aan konden, ook als je pas om vijf uur ’s middags begon.

    • Rolinde Hoorntje