Lowlands nacht 1: Yaeji bestormt India met Koreaanse zang en house

Soms was het even zoeken in de Bravo en niet overal werden de meest avontuurlijke sets gespeeld, maar toch stonden tegen half vijf alle drie de tenten uit de gouden dance-driehoek nog bijna helemaal vol.

Lowlands by night. Foto Andreas Terlaak

Het vuurwerk is normaal gesproken gereserveerd voor de Bravo en de X-Ray in de late uurtjes van Lowlands. Maar vrijdagnacht werd de India het brandpunt dankzij Yaeji. De Koreaanse dj en muzikant uit New York die al door de BBC werd genoemd als talent om in de gaten te houden voor 2018, maakt dit weekend ook haar debuut in de Berlijnse Panoramabar. Als je Kathy Yaeji Lee op het podium ziet, begrijp je waarom. Zeker mixt ze hoekige en complexe percussiepatronen met acidvuurwerk. De combinatie klinkt futuristisch en dansbaar. Zelf maakt de producer alles tussen dromerige house met down tempo hip hop beats en Koreaanse zang, komische Drake-edits en steviger kale housetracks.

Lees ook het verslag van Lowlands dag 1: Stroeve Gorillaz en de beste boyband ter wereld

In Biddinghuizen brengt ze, dansend en springend in een grijs rokje op gympen, alle smaken tot leven, Ze mixt niet alleen strak maar grijpt ook de microfoon en zingt ze nog een variant op Moloko’s The Time is Now toe. Er zit ongelofelijk veel energie in haar set, met name tijdens uitsmijter ‘Raingurl’ waarbij ze het podium opzweept als een hypeman. Als ze het ingetogen ‘Drink I’m Sippin On’ zingt, blijkt een harde kern voor de geluidsman de teksten woord voor woord te kunnen meezingen, of tenminste, de Mamma Appelsap-variant als ze in het Koreaans begint.

Yaeji.
Foto Andreas Terlaak
Lowlands by night.
Foto Andreas Terlaak
Yaeji.
Foto’s Andreas Terlaak
Lees ook: ‘Als een vrouw keiharde techno draait heeft dat een andere vibe’

Volvox

Goede dj-sets zijn er ook. Job Sifre warmt de X-ray uitstekend op met platen als The Stars And Stripes Forever, van Amerikaanse avant garde-band The Residents. Het is nukkig en militant schoenstaarmateriaal uit de seventies, maar zoals Job Bogaard hem mixt, goedlachs en spelend met ‘rewinds’ en doffe kogelbeats op lager tempo, wordt dit moerasgeluid toch dansbaar. Hij legt er een ideaal geraamte mee neer voor Volvox, deel van dj-collectief Discwoman uit Brooklyn. Volvox glibbert van kelderranden omhoog naar soms iets gladdere beats maar de stompen komen altijd hard aan onderin je lichaam waar je benen zich spontaan in beweging zetten. Ze speelt stevige acid house, electro met zweepslagen van snares en doffe drums. Haar sound is industrieel, sexy en rauw met soms een melodieus randje. Haar set heeft bijna geen herkenbare platen en is toch super dansbaar.

Foto Andreas Terlaak
Volvox.
Foto Andreas Terlaak
Volvox.
Foto’s Andreas Terlaak

De Bravo is als een vertrekhal

Maar de Bravo heeft het moeilijk. Zelfs Ben UFO, een schatzoeker met encyclopedische muziekkennis grijpt terug op veilige houseclassics (Dj Deeon, 2B Free) om het almaar door de windtunnels voortschuifelende publiek vast te houden. Dat ligt niet aan hem, dat ligt aan de opzet van het podium. De ‘kathedraal van Lowlands’ is in feite een kruispunt van twee vertrekhallen. De windtunnels die haaks op elkaar staan hebben vier uitgangen. Daardoor krijg je het gevoel dat je op een vliegveld zit in overstaptijd. Iedereen is permanent onderweg naar de volgende poort. Er mist focus en er wordt veel gepraat.

Eerder had Bicep hier al last van, ook omdat de visuals tijdens hun show veel minder uit de verf komen dan bij hun optreden in Paradiso. Ben UFO kiest voor gloedvolle house om het publiek vast te houden. De combinatie van de zang uit de afrohouse-track ‘Kuar’ van Henrik Schwarz en een kale housebeat werkt goed, maar om hetzelfde trucje later te herhalen, is minder spannend.

Ben UFO.
Foto Andreas Terlaak
Lowlands by night.
Foto Andreas Terlaak
Ben UFO,
Foto’s Andres Terlaak

Platentasklappers van Avalon Emerson

In de X-Ray reikt Avalon Emerson ook naar de klappers in haar platentas. Maar zij doet dat dan wel weer op de haar typerende technisch ingenieuze wijze. Geen tracktitel is te achterhalen omdat ze de nummers opknipt en razendsnel met de onderdelen jongleert in een omgekeerde volgorde. Maar je herkent ze wel. Ze spint een rijk en divers patroon van invloeden uit rave, r&b en techno: van Janet Jacksons ‘Control’, tot houseclassic ‘Find a Deeper Love’ en een nieuwe edit van de remix die ze maakte voor Octo Octa’s track Adrift en een galmende trance classic als It’s a Fine Day van Opus III.

Lees ook: Avalon Emerson: Er is zoveel meer dan draaien met vinyl.

De klapperende golfplaten langs de randen van de ravetunnel geven maar net genoeg frisse lucht voor de zwetende massa binnenin.
Ook Faisal maakt er een feestje van een tent verderop. Hij laat tracks zelden langer dan twintig seconden lopen in de India en gaat in anderhalve minuut van jazz house anthem ‘Latin Flute’ van St. Germain naar cultclassic Watskeburt van De Jeugd en komt er mee weg. Hij maakt nog een mooie buiging naar Aretha Franklin met Respect onderweg.

Foto Andreas Terlaak
Foto Andreas Terlaak
Foto’s Andreas Terlaak
    • Rolinde Hoorntje