Opinie

    • Hugo Camps

Reuring versus kilte

Europa is geen oord van ontferming voor het Nederlandse voetbal. Nog slechts twee Nederlandse clubs zijn in de running voor een Europees ticket, de rest is in het voortraject uitgeschakeld. Door dwergen, nota bene. Het is aan Ajax en PSV om de meubelen te redden.

Dat moet kunnen.

Het dieptepunt van de Europese campagne komt Feyenoord toe. Zowel in Trencin als thuis in de Kuip bleef van het grote Feyenoord alleen een schim over. Alsof de Rotterdammers aan een slepende ziekte lijden. Ik noem het voor het gemak een burn-out. Rare ziekte, want de competitie moet nog beginnen en de vermoeidheid kan dus niet in de benen zitten. Waar dan wel? In het hoofd, misschien.

Wie Ajax zag wervelen tegen Standard begrijpt niet dat het Nederlandse voetbal uit de Europese top is weggezakt. Wie Feyenoord zag stormen tegen AC Trencin vraagt zich af waar de Hollandse spielmacher met goddelijke ingevingen is gebleven.

Je zou hopen dat Ziyech Johan Cruijff achterna gaat en in het shirt van Feyenoord gaat dollen met passes uit een naaidoosje over de lengte van het veld. Zo superieur als hij tegen Standard was, hebben we de gewezen nummer 10 van Ajax lang niet gezien. Zijn hele wezen straalde vreugde uit, ook dat is ooit anders geweest. Ziyech is kunst, en dat hebben de Rotterdammers niet in huis.

Wie ze ook niet in huis hebben is Lasse Schöne, de meest onderschatte middenvelder in de eredivisie. Schöne creëert vrijheid voor de artiesten Tadic en Ziyech. Daarnaast, onvermoeibare breker en jager. De Atlantikwall van Ajax met een eigen elegantie. Vroeger kwam Karim El Ahmadi een beetje in de buurt van dit type voetballer, maar deze aanjager heeft andere oorden opgezocht.

Wat blijkt is dat het Feyenoord vooral ontbreekt aan een fijnmazige transferpolitiek. Er wordt nooit eens een vedette ingekocht die de jonkies de weg wijst naar volwassen voetbal. Ja, er is Robin van Persie met zijn geniale potentie, maar de oude krijger kan een wedstrijd niet meer dragen. En hij moet te veel met zichzelf bezig zijn om nog energie te kunnen steken in een pedagogisch leermeesterschap.

Robin kan Feyenoord niet echt helpen, eigenlijk is het omgekeerd. En dat verdient deze oer-Rotterdammer ook. Van Persie blijft een sieraad voor elk elftal. Desnoods op een draagberrie het veld in – van mij mag het. Hij is veruit de voetballer met de mooiste nekspier.

Bij Ajax is er vaak reuring, bij Feyenoord overheerst kilte. Er is geen warme communicatie vanuit de club, ook niet naar de spelers toe. De clichés hebben afgedaan. Mouwen opstropen: er ontstaat braaklust als je het hoort. Zeg dat tegen Ziyech en hij wandelt de hele wedstrijd uit.

Giovanni van Bronckhorst valt weinig te verwijten. Hij kan het spel en zijn spelers lezen, is passioneler van inborst dan hij laat zien en heeft een groot rechtvaardigheidsgevoel. Alleen het juk van timide ingetogenheid dat over hem ligt, doet het beeld ontstaan van een wat grieperige coach. Pertinente dwaling: Gio is niet te beroerd de karwats boven te halen. Alleen staat hij niet te ijlen in schreeuwerige gemeenplaatsen.

Ajax en Feyenoord zijn de Siamese tweeling van de contramine. Ze moeten in elkaars spoor blijven, de loopgraven delen, zoals Real Madrid en Atlético. Als ik Feyenoord was zou ik nog gauw op zoek gaan naar een tweede Tadic.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.

    • Hugo Camps