Recensie

Stemmen bloeien als bloemen bij Dirty Projectors in Paradiso Noord

Pop De Amerikaanse band Dirty Projectors trad eindelijk weer op in ons land. Hun liedjes hebben veel te winnen bij een live-uitvoering.

Voorman en oprichter David Longstreth van Dirty Projectors woensdavond in Paradiso Noord. Foto Arend Jan Hermsen / Par-Pa

De Amerikaanse band Dirty Projectors, die woensdagavond in Paradiso Noord in Amsterdam optrad, had ruim vijf jaar niet in ons land gespeeld. Eerst was er de verbroken liefdesrelatie van voorman en oprichter David Longstreth en mede-bandlid Amber Coffman, waarover Longstreth vorig jaar een album maakte, met daarop onder meer het weemoedige ‘You Keep Your Name’. De liedjes waren zo persoonlijk dat Longstreth er niet mee op tournee wilde.

Onlangs, nog geen anderhalf jaar later, verscheen het nieuwe Lamp Lit Prose, een complex maar levenslustig album. Het concert dat de band woensdag gaf, liet horen hoeveel Longstreths nummers winnen bij een live-ervaring. Op het podium stonden zes muzikanten die de composities toegewijd uitvoerden. De liedjes van Dirty Projectors, dat inmiddels een solo-project is van Longstreth, bestaan uit zigzaggende melodieën, vele lagen aan instrumentatie, wisselende ritmes - in combinatie met, ook nog, een waaier aan zangstemmen die van alle kanten de luisteraar lijken te naderen. In het midden van dit muzikale kruispunt, laat de lijn van het liedje zich niet altijd even snel ontdekken.

Samenzang

Live is dat makkelijker. De ‘Afrikaanse’ gitaarriffs, afgewisseld met solo’s en ondersteund door percussie en keyboards die elkaar als in estafette afwisselen, kregen een mooie impuls door de uitzonderlijke samenzang van Longstreth en de drie vrouwelijke muzikanten. De vrouwenzang wordt in pulserende syllaben opgebouwd: tegen elkaar in, synchroon en plotseling stil vallend, als bloemen die openbloeien en even snel weer sluiten. Longstreth zelf zingt met hoge stem. Die wiebelt soms zwakjes, maar in enkele nummers groeide zijn falset uit tot een Michael Jackson-achtige glorie, opzwepend en swingend. De gefragmenteerde soulliedjes werden afgewisseld met langzamere mozaïekjes, zoals uiteindelijk toch nog de proeve van Longstreths hartenzeer, ‘You Keep Your Name’.

    • Hester Carvalho