Constantijn leefde van piek naar piek

De laatste bladzijde In deze rubriek elk weekeinde een necrologie van iemand die recent is overleden. Gewoon doen, daar hield ondernemer Constantijn van Nispen (1983-2018) niet van.

Constantijn van Nispen begon in 2016 een pakketbezorgservice.

Afgelopen voorjaar kreeg een van de beste vrienden van Constantijn van Nispen een brief van de gemeente Amsterdam. In de brief stond dat hij, een hobby-imker, belasting over zijn bijenkasten moest gaan betalen. Want “enerzijds juicht de gemeente burgerlijke initiatieven ter bevordering van biodiversiteit toe”, maar “aan de andere kant is wildgroei binnen de stadsgrenzen onwenselijk”. Of hij even 811,92 euro wilde overmaken.

Het is Constantijn ten voeten uit, zegt vriend Melle Strikwerda, die nog de slappe lach krijgt als hij vertelt over deze actie. “Die brief was helemaal perfect opgemaakt, met het logo van de gemeente, en er stond een telefoonnummer bij dat was doorgeschakeld naar Constantijns mobiel.” Toen de hobby-imker belde om verhaal te halen, onderwierp Constantijn hem met onherkenbaar accent aan een bureaucratisch kruisverhoor. “Ik vraag het u nog één keer. U heeft nooit een potje honing verkocht via een winkel of andere retailer? Weet u dat héél zeker?”

Als kind stuurde Constantijn al dit soort brieven, vertelt zijn vader Constant. “Dan kregen we bericht dat onze konijnen in de tuin zich zo vaak vermenigvuldigden, dat het tijd was om konijnenbelasting te betalen.” Louise van Nispen, Constantijns zus, weet er ook nog een: “Die officiële brief van de Golf Federatie, waarin stond dat pap zo slecht speelde, dat zijn golfvaardigheidsbewijs werd ingetrokken.”

Ludieke acties

Dat perfectionistisch uitvoeren van ludieke acties was een rode draad in Constantijns leven. Bij het corps in Utrecht – Constantijn studeerde Rechten – stopte hij zijn ziel en zaligheid in de almanak die hij in 2006 mocht schrijven. Later, als marketeer bij Heineken, liet hij tijdens het WK voetbal in 2014 duizenden bierkratten opstapelen op het bedrijfsterrein in Zoeterwoude. “Hij had het zo uitgekiend dat de spelers van het Nederlands Elftal ‘Oranje Boven’ zouden lezen als ze overvlogen naar Brazilië”, vertelt Constant. En toen hij in 2016 na acht jaar Heineken zijn eigen onderneming oprichtte – Sprynter, een pakketophaalservice – wist Constantijn al precies hoe die eruit moest gaan zien. “Bij de eerste koffieafspraak had hij een hele powerpointpresentatie over hoe en waarom zijn idee ging werken”, vertelt Willem Guensberg, die Constantijn heeft geholpen zijn start-up te ontwikkelen.

Het idee voor Sprynter was simpel: je uploadt een foto van het product dat je wil verzenden, dan komt een koerier langs om het op te halen, vervolgens wordt het voor je ingepakt door inpakkers en verzonden door DHL. “Maar in de eerste maanden van de start-up deed Constantijn alles gewoon zelf”, vertelt Guensberg. “Hij haalde alle pakketten op met zijn elektrische Sprynterbus en stond daarna alles zelf in te pakken.” Inmiddels was het tijd om twee mensen aan te nemen die dat werk zouden overnemen – maar daar kwam het niet meer van. Constantijn van Nispen overleed op 2 juli 2018, op 34-jarige leeftijd. Hij worstelde de laatste anderhalf jaar met een ernstige alcoholverslaving.

Constantijn was wars van de middelmaat: het leven moest groots en meeslepend. “Hij ging van piek naar piek”, vertelt Melle. Als Constantijn een feestje gaf, werd dat een geheime party voor tweehonderd waarvan iedereen pas een uur van tevoren de locatie doorkreeg. Op vakantie ging Constantijn ongetraind de Kilimanjaro beklimmen, bungeejumpen in een kloof van 200 meter of zonder voorbereiding even de Alpe d’Huez op fietsen – hij was toch in Frankrijk. Normaal doen, in de maat lopen, daar had Constantijn niets mee. “Alles moest extreem”, zegt Melle. “Hij stond altijd in de overdrive.”

Originaliteit en gevoel voor humor

“De gedachte van een middelmatig leven benauwde Constantijn”, zegt Louise. Hoewel zijn originaliteit en gevoel voor humor hem zeer geliefd maakte bij vrienden en familie – op zijn begrafenis kwamen meer dan 700 mensen – is het van een eigen gezin nooit gekomen. Om hem heen begonnen vrienden te settelen, maar Constantijn lukte het maar niet een serieuze relatie aan te gaan. “Het was niet dat hij geen aandacht kreeg van de vrouwen”, zegt Melle, “maar meer dat hij ook daar de lat weer heel hoog legde. Hij wilde eigenlijk dat zijn vriendin eruit zou zien als Doutzen Kroes. Dat iedereen zou omkijken als ze samen langs zouden lopen.” Zijn vader herinnert zich een essay dat Constantijn schreef in zijn studententijd, genaamd ‘Hoe scheid ik mezelf onder’, waarin hij beschreef hoe hij zijn leven zo uitzonderlijk mogelijk zou gaan leiden. Uiteindelijk werd zijn leven misschien wel iets te uitzonderlijk.

Ja, Constantijn was wel een showmannetje. “Hij was het type dat ervan hield om succes te hebben, en dat ook te laten zien”, zegt Willem. Als zo’n geheim feestje van de grond was gekomen, ging Constantijn nog even op het podium staan om applaus in ontvangst te nemen van al zijn vrienden. En het leukste van zo’n grapje met een nepbrief was voor Constantijn misschien wel het navertellen aan zijn familie. Louise: “Dan kwam hij thuis, ging hij er echt voor zitten, en waren we zo een half uur aan het luisteren naar de grap die hij had uitgehaald.” Van het telefoongesprek met de hobby-imker had Constantijn zelfs een audio-bestand gemaakt, zodat alle vrienden en familie achteraf konden meegenieten.”

“Meneer Landkroon, op welke dag heeft u die brief van ons ontvangen?”

“Afgelopen zondag.”

“En welke dag was dat?”

“1 april.”

“En wat doen mensen op 1 april?”

Daar klinkt, eerst ingehouden, maar steeds harder, de bulderende lach van Constantijn.

Correctie (18-8-2018): per abuis stond eerder de verkeerde versie van dit stuk in de krant en online. Deze is vervangen door de juiste versie

Suggesties voor deze rubriek naar necrologie@nrc.nl
    • Doortje Smithuijsen