Lezers over hun Madonna

Via de lezersoproep om persoonlijke herinneringen aan Madonna te delen, kwamen talrijke reacties binnen. „Ik zong ‘Material Girl’, kleedde me helemaal als Madonna en strooide met monopoly-geld in het rond.”

Dikke tranen van een mini-Madonna

Maaike en een radioreporter in 1987. Foto Thea Laffra

„Madonna komt naar Nederland!” Met stralende ogen stond mijn dochtertje Maaike (12) in het voorjaar van 1987 voor mij. „Gaan we, mam?” Ik moest haar teleurstellen: we hadden een vakantie geboekt in Zuid-Frankrijk toen Madonna optrad. Maaike was mini-Madonna en teleurgesteld, maar blij voor haar schoolvriendinnen die wel gingen. Dat vond ik bewonderenswaardig en dacht: „Hoe dan ook, we gaan er als verrassing naartoe!” Ik boekte de slaaptrein Narbonne-Rotterdam. In de trein vertelde ik waar we heen gingen: dikke tranen! Madonna is nog steeds een rolmodel en een mooi voorbeeld voor mijn twee puberdochters toentertijd. We hebben al haar concerten in Nederland bezocht, inmiddels drie generaties: mijn dochters, mijn kleindochter en ikzelf.

Thea Laffra

‘Ik zie haar onderbroek!’

ond 1984 gaf ik me als tienjarige op voor de wekelijkse podiummiddag op de jenaplanschool. Het was de bedoeling dat je een toneelstukje opvoerde, een stukje op je instrument speelde, danste of een lied zong. Playbacken was ook een mogelijkheid. De Playbackshow van Henny Huisman was een nieuw fenomeen op tv. Ik moet Madonna’s hit hebben opgepikt en zong ‘Material girl’. Ik had geen idee waarover de tekst ging, maar ik had me aangekleed zoals Madonna er in haar videoclips uitzag en strooide met Monopolygeld rond. Kortom, ik zat he-le-maal in mijn rol. Totdat iemand uit de zaal riep: „Ik zie haar onderbroek!” Hoewel Madonna van open en bloot lingerie dragen juist haar handelsmerk maakte, is het met mijn zelfvertrouwen daarna nooit meer helemaal goed gekomen.

Adinda Slingerland-Telkamp

Madonna doet echt wel iets in Malawi

Madonna en haar adoptiedochter, Mercy James, bezoeken het ziekenhuis in Malawi. Foto Szena Dayo

l twintig jaar werken er kinderartsen van de Global Child Health Group van het Amsterdam UMC in het Queen Elizabeth Central Hospital in Malawi. In die hoedanigheid zag ik in 2005 Madonna op de afdeling kindergeneeskunde: een kleine maar krachtige blonde vrouw. Ze kwam een kind adopteren en wilde als wederdienst „iets goeds doen voor de kinderen in Malawi”. Ik had daar zo mijn eigen gedachten over.

Terug in Nederland volgde ik haar plannen. Ze adopteerde nog drie Malawiaanse kinderen en haar plannen om iets bij te dragen werden concreet: een nieuwe kinderchirurgische afdeling met een kinder-intensive care. In 2017 werd het Mercy James Center geopend. Dit jaar zet ik de intensive care unit op samen met een collega. Natuurlijk kwamen Madonna en haar dochter Mercy James afgelopen maand zelf kijken hoe dat gaat. Mijn cynisme ten spijt is ze, net als in haar muziek, ook als filantroop geen eendagsvlieg.

Job Calis

Ik ben Madonna eeuwig dankbaar

k ben fan geworden in 1984 toen ik vier was. Daardoor mocht ik niet naar de eerste drie World Tours en ben ik meerdere malen in hongerstaking gegaan. Uiteindelijk ben ik in 2001 voor het eerst naar een van haar shows gegaan in Berlijn. Tot op heden zouden er nog veertien volgen met als hoogtepunt de hand die ik van haar kreeg in 2006 in Parijs.

Ik heb een ‘Re-Invent Yourself’-tattoo gebaseerd op haar ‘2004 Tour’ en ik kan me mijn leven zonder haar niet voorstellen. Ik ben nu 38 jaar en Madonna is daar 34 jaar de soundtrack van geweest. Ze heeft me leren beseffen dat homo zijn geen enkel probleem is en helpt me in alle goede en slechte tijden met haar fantastische muziek. Ik ben Madonna eeuwig dankbaar.

Theo van Dijk

Vorm Koen Smeets