Brief aan Madonna: ‘Je deed me geloven in wonderen’

Jarenlang hing Madonna al voguend boven het bed van schrijver Raoul de Jonge en droomde hij van haar. „Je droeg me op te geloven dat in dit leven alles mogelijk is. Dank je wel.”

Madonna Sire Records

Beste Madonna Louise Veronica Ciccone,

Op de enige foto die bestaat van mij en mijn vader ben ik drie en draag ik een grote roze strik op mijn hoofd. Half als protest tegen mijn vader, maar toch vooral omdat jíj een strik droeg in de clip van ‘Into The Groove’. Die stond je goed. En als jij een strik mocht dragen, mocht ik dat ook.

Ik werd geboren in het jaar van ‘Like A Virgin’. Als eerste en enige zoon van een alleenstaande moeder. Vanaf het moment dat ik uit mijn moeder kwam, zei jij: „Deze saaie, grijze Nederlandse wereld is niet waar je genoegen mee hoeft te nemen hoor.” Je werd gehoord, het is niet onopgemerkt gebleven.

Wie kan het vergeten, de wervelende uitvoering van ‘Express Yourself’? Zomer 1993, onder de partytent in opa’s achtertuin. Of de eigenwijze interpretatie van ‘Open Your Heart’? In het gymzaaltje van mijn Schiedamse basisschool, samen met mijn frenemy Carolien, voor onze kinderachtige, tienjarige klasgenoten. In de laatste minuten trokken Carolien en ik onze kleren uit. Carolien droeg een overhemd met een stropdas onder haar joggingpak, ik een jurkje. Onvergetelijk. Wat een show!!!!

Je was in een taxi gestapt en zei tegen de chauffeur: “Breng me naar het centrum van alles.” Hij zette je af op Times Square. En de rest was geschiedenis.

Dat het niet altijd een goed idee was om mijn liefde voor jou publiekelijk te uiten, zal ik in de nasleep van die laatste performance wel voor het eerst begrepen hebben. Want jajaja, blablabla, ik was een jongen. Ik werd geacht om met autootjes te spelen, in plaats van te schitteren als de superster die ik werkelijk was. Bovendien zat jij middenin je Erotica-fase. Als mijn klasgenoten je naam zeiden, was dat met een vies gezicht. Dat gaf niet, dat maakte je mooier. Jij sprak niet tegen de mensheid, je sprak tegen mij.

Jarenlang hing je al voguend boven mijn bed. Ik droomde over je. Dat ik je bezocht, na een van je shows. Dan rookten we een sigaret en dan maakten we ironische opmerkingen over Mariah Carey. Je was als een grote goede engel die me de weg wees naar een wereld waar het beter, spannender, magischer was. Je droeg me op mijn dromen serieus te nemen en te geloven dat in dit leven alles mogelijk is. Jijzelf was het beste bewijs.

Jij was voor mij wat die andere Madonna meer dan duizend jaar voor de mensheid is geweest: een beschermvrouwe die me deed geloven in wonderen.

Op een rommelmarkt vond ik je biografie, volgens de achterflap: ‘Hét succesverhaal van de jaren tachtig, inclusief ingrijpende details van haar mislukte huwelijk met Sean Penn’. Op je negentiende was je uit Michigan naar New York vertrokken. Met niets meer dan een koffer en vijftig dollar. Je was in een taxi gestapt en zei tegen de chauffeur: “Breng me naar het centrum van alles.” Hij zette je af op Times Square. En de rest was geschiedenis.

Ik was 21 toen ik in Newark uit het vliegtuig stapte. Met niets meer dan een rugtas en 50 euro op mijn bankrekening. Dat was niet helemaal gepland, ik moest nog een boete betalen van de belastingdienst. Vijftig euro waren niet genoeg voor een taxi, wel voor een bus. Die zette me af op Times Square. Ik zag de neonlichten, de toeterende auto’s, de rennende mensen, de sterretjes in de lucht en ik wist dat alles goed zou komen.

Ik vond een baantje als hondenoppas en een kamer in de East Village. Tijdens de opening van een galerie ontmoette ik Maripol, de Française die verantwoordelijk was voor de witte bruidsjurk op jouw eerste albumhoes. „I knew Madonna was zee zuperstar,” zei ze, „bevore anybody elze.”

Maar het grootste wonder: in de laatste uurtjes van dat jaar ontmoette ik een Italiaanse jongen. Die net als ik een poster met jouw hoofd op zijn kinderkamer had gehad.

In mijn tweede maand zag ik je op de televisie. Je was in New York om je nieuwe single te promoten, ‘Hung up’. Er werd gefluisterd dat je op zou treden in de Roxy. Ik bestelde daar juist een biertje toen er een stem door de zaal galmde: „Lots of disco balls.” De volgende seconde stond de hele zaal samengepakt voor het kleine podium. Daarop stond jij. Met nieuw oranje haar en een paarse jurk. Met mijn ellebogen vond ik een weg naar voren, tot er slechts één man tussen jou en mij instond. Je was prachtig en menselijk. Een vrouw die speelde dat ze een godin was. Je deed het met een glimlach. En wij speelden mee. Ik schreeuwde je naam en de volgende dag waren de kleren die ik had gedragen nog steeds nat van het zweet.

Maar het grootste wonder: in de laatste uurtjes van dat jaar ontmoette ik een Italiaanse jongen. Die net als ik een poster met jouw hoofd op zijn kinderkamer had gehad. En die net als wij zonder geld naar New York was gekomen. We kwamen elkaar tegen op de dansvloer. En we zijn nog altijd samen.

Lieve Madonna, glorieuze vrouw. Vandaag is de dag dat jij zestig wordt. Toevallig of niet, precies een dag nadat die andere Madonna op wonderlijke wijze opsteeg naar de hemel en voorgoed van de aardbodem verdween. Jij was voor mij wat die andere Madonna meer dan duizend jaar voor de mensheid is geweest: een beschermvrouwe die me deed geloven in wonderen. Dankjewel daarvoor.

Dat brengt me bij het volgende: De meeste van mijn kinderdromen zijn intussen wel uitgekomen, maar jou heb ik nog steeds niet ontmoet. De enige jongen die tussen ons in stond in de Roxy, vroeg je om op het podium te komen om met jou te dansen. Eerlijk gezegd, dat beviel me niets. Ik kan goed dansen hoor! Mag ik je interviewen? Er is heel veel dat ik je zou willen vragen. Maar als je wilt kunnen we ook alleen praten over je nieuwe huidverzorgingslijn.
Liefs,

Raoul

    • Raoul de Jong